Nowy początek (Arrival) 2016

Kiedy na wielu częściach naszego globu wylądują statki obcych – heptapodów jak nazwą ich ludzie służby specjalne razem z wojskiem poproszą wykładowczynię uniwersytecką i specjalistkę od lingwistyki oraz języków o przetłumaczenie przekazu od tych istot i danie im informacji zwrotnej…

W roli głównej. dr Louise Banks wystąpiła 43- letnia Włoszka Amy Adams.

W trakcie prac w statku kosmicznym główna bohaterka pozna język kosmitów i porozumie się z nimi za pomocą pisania flamastrem na tabliczkach. Louise Banks ma za zadanie dowiedzieć się od obcych skąd, jak i po co przybyli na ziemię. Czy nastawieni są do ludzi groźnie czy przyjaźnie. W końcu jej się to udaje i nie zdradzę w jakim celu heptapody przybyły min. do Chin, Wenezueli, USA i Australii. Przywódcy wszystkich tych państw będą mieli odmienne poglądy na temat postępowania z kosmicznymi gośćmi i też nie zawsze potraktują ich pokojowymi środkami. Ta odmienność zdań doprowadzi do zerwania łączności międzynarodowej między bazami utworzonymi przez ludzi obok statków kosmitów. Ale doktor Banks wreszcie dogada się z heptapodem, którego nazwali roboczo – Costello, a przekazał on jej broń obcych – język heptapodów, który poznała. Poznała też przyszłość jak się okazuje i znała ją już od dawna dzięki czemu zadzwoniła w porę do pewnego chińskiego generała i zapobiegła tym pierwszemu konfliktowi zbrojnemu między ludźmi, a heptapodami.

hept

Heptapody i ich język. Etymologia nazwy tych stworzeń jest wyjaśniona w filmie.

Film pokazuje że kosmici jeśli nawet istnieją i przybędą to nie muszą być źli. Mogą czuć i rozumieć tak samo jak my i chcieć nam w czymś pomóc. A może oni też kiedyś będą potrzebowali pomocy ludzi?

Historia nie przedstawia żadnej masakry sci-fi lub opowieści o porwaniach przez szare, wielkookie istoty, ani też nie ma w niej strzelanin karabinami laserowymi i wychodzenia potworów z ludzkich ciał. To spokojna opowieść z ambitnym językoznawcą w roli głównej, który dostaje zadanie porozumienia się z kosmitami. Banks jest z początku sceptycznie nastawiona do pomysłu pewnego czarnoskórego oficera wywiadu i uważa lądowanie kosmitów za idiotyzm.  Jednak kilka godzin później staje nieco wystraszona i zdumiona prawie oko w oko z siedmionożnym heptapodem….

Same istoty przedstawione w filmie wyglądają trochę jak chodzące, olbrzymie kałamarnice czarnego koloru. Do ludzi przemawiają z za jakiegoś ekranu kreśląc przed nim kółka jakąś parą wydobywającą się z ich macek. Ta para jest nagrywana na kamerę i przerysowywana na papier, a potem analizowana przez dr Banks. To pismo heptapodów, które jak się okazało nie jest dla niej nowością bo wystarczyło tylko…..sięgnąć pamięcią. Tak, więc kosmici się uczą ludzkiego języka, a my ich, ale jest to co prawda dla dr Banks trochę cięższe wyzwanie niż przetłumaczenie manifestu perskich terrorystów. Języki perski i mandaryński już zna, a heptapodzkiego nie :(.

Sam statek heptapodów nie jest okrągłym, świecącym się dyskiem z drabinką na dół i okienkami bo bokach ani też cygarem. W tej produkcji statek kosmiczny jest przedstawiony poważnie – to po prostu czarna, eliptyczna struktura unosząca się nad ziemią poziomo albo pionowo. Heptapody unoszą statek tylko raz o kilometr nad ziemię – kiedy ludzie chcą go wysadzić bombą od środka. Cała praca językoznawcy i reszty zespołu badawczego odbywa się w tym statku przed ekranem, za którym poruszają się heptapody.

Dzięki temu filmowi, w którym historia o kosmitach jest przedstawiona przystępnie, spokojnie, trochę melancholijnie, z dozą naukowości i bez zbędnych strzelanin oraz fantastycznych elementów widz może bardziej uwierzyć w UFO. Stopniowo rozwijane zażyłość i wzajemne zrozumienie między doktor Banks, a kosmitą czyni fabułę zajmującą i wciągającą. A za sprawą daru znania przeszłości i przyszłości przez główną bohaterkę rzuca nowe światło na stare sprawy i wyjaśnia rodzinne historie z przed lat. W niej ludzie zyskują nową broń, ale wcale nie mordującą – język heptapodów

7756000.6

Dane techniczne

Kraj produkcji: USA

Rok premiery: 2016

Gatunek: Sci-Fi, thriller

Reżyser: Denis Villenuewe

Główna rola: Amy Adams

Czas trwania: 1 godzina i 56 minut

Nagrody i nominacje: Saturn za najlepszy scenariusz w 2017 roku , Eddie – najlepszy montaż dramatu w 2017 roku , Srebrna Żaba dla najlepszego operatora w 2017 roku  i Oscar za najlepszy montaż dźwięku w 2017 roku + wiele innych nominacji….

Boxoffice: 203 388 186dolarów

Reklamy

Melancholia (2011 )

Wiem że macie już dosyć nudnych filmów, które oglądałem, ale w tym dramacie sci-fi para nowożeńców postanawia pobrać się chwilę przed końcem świata. O tym filmie, chcę tylko wspomnieć ze względu na reżysera, którego dzieła opisywałem na tym blogu wielokrotnie – Larsa von Triera.

Tak więc przemowy gości weselnych i członków rodzin jej i jego nie mają końca tak jak niesnaski rodzinne i małżeńskie. Film trwa dwie godziny, a żeby zrozumieć o co w nim chodzi trzeba uważnie czytać i oglądać.

Do ziemi zbliża się planeta zwana Wędrowcem, która do tej pory była za słońcem. Para młoda widzi ją jeszcze przed ślubem obserwując niebo, ale uznaje za gwiazdę. Po ślubie tytułowa „Melancholia” zderza się z ziemią….

Na szczególną uwagę zasługuje tutaj rola 35-cio letniej Kirsten Dunst grającej pannę młodą, a fabuła jest pozbawiona akcji i nudna. Film bez wątpienia zasługuje na swoje miano. A widz wczytując się w dialogi zazna prywatno – zawodowych pierdół jego bohaterów. Najciekawszymi scenami „Melancholii” są bez wątpienia te, w których Kirsten Dunst pokazuje się nago od pasa w górę :).

mel

Dane techniczne:

Kraje produkcji: Szwecja, Niemcy, Francja,Dania

Rok premiery: 2011

Reżyser i scenarzysta: Lars von Trier

Nagrody i nominacje: Złota Palma za najlepszą aktorkę w 2011 roku dla Kirsten Dunst i 3 Europejskie Nagrody Filmowe…

Boxoffice: 15 946 321 dolarów

Gatunek: sci-fi, dramat

Role główne: oprócz Kirsten DunstAlexander Skarsgård ( mąż Justine), Kiefer Sutherland

Czas trwania: 2 godziny i 10 minut

kir

Kirsten Dunst

„To będzie piękny koniec świata”

 

 

W krainie Bogów (Spirited Away) 2001

Mała Chihiro przeprowadza się z rodzicami do opuszczonego miasta. Miejscowość wygląda jakby ludzie uciekli z niej dopiero co przed ich przyjazdem. Rodzicom Chihiro nie przeszkadza to i za bardzo rozgaszczają się będąc nie u siebie, chociaż córka ostrzega ich że tak nie wolno i mogą być z tego kłopoty……

Wykrakuje bo za obżarstwo oboje rodzicieli zostaje zamienionych w świnie i okazuje się że miasto wyludnione jest tylko w dzień, a mieszkańcy pojawiają się na ulicach dopiero po zapadnięciu zmroku. Czy nie przynosi to na myśl „Silent Hill”? Może i by przynosiło gdyby ten dwugodzinny film nie był przygodową animacją japońskiej produkcji….

Tak więc Chihiro zostaje sama w miejscowości zamieszkanej, ale nie przez ludzi tylko przez potwory, duchy, gadające zwierzęta zwierzęta, skaczące głowy, wielorękiego kotłowego, mało pracowite kupki sadzy, ogromnego i spasionego bobasa i przyjaciela – jedynego człowieka w tej krainie dziwolągów, który pomaga jej zdobyć pracę i przeżyć w tej nieprzyjaznej ludziom krainie rządzonej przez wiedźmę Yubabę. Przyjaciel nie jest też do końca człowiekiem, a Chihiro pracując na umowę dla Yubaby chce odpracować obżarstwo swoich rodziców i wtedy Yubaba zamieni ich nazad w ludzi żeby dziewczynka mogła odejść razem z nimi do ich świata….

Jedyny przyjaciel, który za sprawą Chihiro przypomina sobie swoje prawdziwe imię i to kim był zanim zaczął służyć wiedźmie na początku stara się ukryć małego człowieka przed wzrokiem wścibskich i zabobonnych mieszkańców dziwolągów. Nie są oni bowiem przyzwyczajeni do widoku ludzi i twierdzą że ci roznoszą brud i smród. Nie udaje się to jednak i dziewczynka podejmuje za jego namową pracę w łaźni pod nadzorem innej dziewczyny. Pomaga tam wyciągnąć kolec z ciała jednego z klientów łaźni  – ducha odoru, chociaż już wcześniej przekonała się że pomoc komuś w tej krainie, w której potwór dla potwora jest bardzo miły, ale niestety tylko powierzchownie lub za złoto może zostać potraktowana jako zanęta do wykorzystywania do pracy. Bowiem gdy w kotłowni, w której najpierw bezskutecznie usiłuje podjąć pracę u wielorękiego kotłowego pomaga kupce sadzy przenieść do pieca ciężki węgiel, który ją przygniótł to reszta kupek sadzy widząc to przygniata się węglami sama :)….

spir

Pobocznymi bohaterami są oczywiście: wiedźma Yubaba i jej bliźniaczka Zeniba. Mimo bliskiego pokrewieństwa te dwie kobiety są swoimi przeciwieństwami, a ta pierwsza, co rządzi jest okrutna, podła i chciwa. Ogromny bobas – syn Yubaby, Duch-potwór zwany Bez twarzy  – ten klient robi w królestwie wiedźmy nie lada demolkę szukając Chihiro, ale zostawia pracownikom dużo złota więc może pożerać i wypijać ile zechce, nawet chciwych i obłudnych mieszkańców, którzy w pracy są dla siebie mili, a gdy nikt nie słyszy to jeden na drugim wiesza psy. W końcu i on zostaje przyjacielem Chihiro. Mistrz Haku – człowiek smok i pierwszy przyjaciel Chihiro, któremu mała się potem odwdzięcza ratując praktycznie życie i chyba oboje mają się ku sobie 🙂

Nie będę wdawał się w inne szczegóły tej wciągającej i bajecznej historii, ale zdradzę że kończy się ona dobrze i po myśli Chihiro, która czasami sama zapomina jak się nazywa bo Yubaba zmienia jej imię na czas pobytu w jej krainie na Sen aby w ten sposób szybciej i łatwiej nad nią zawładnąć. Świnie-rodzice, chociaż bardzo się utuczyły na swoim niekulturalnym zachowaniu nie zostają zjedzeni i wracają razem z córką do domu nie wiedząc co się z nimi i córką działo……

Ładna i spokojna historia o postawach i zachowaniach w różnych sytuacjach. Nie koniecznie ludzkich, ale myślę że każdy widz odnajdzie w którymś z potwornych dziwolągów oraz w jego zachowaniu i postawie cząstkę siebie 🙂

Dane techniczne:

Reżyser i scenarzysta: Hayao Miyazaki

Kraj produkcji: Japonia

Rok premiery: 2001

Tytuł japoński: „Sen to Chihiro no kamikakushi”

Tytuł angielski: Spirited Away”

Gatunek: Anime, przygodowy, fantasy

Boxoffice: 274 925 095 dolarów

Nagrody i nominacje: Oscar za najlepszy długometrażowy film animowany w 2003 roku i wiele innych.

*Nie wykluczone że to nie ostatni wpis o tym filmie. Być może kiedyś omówię jego wpływ na odbiorców, popkulturę i głębszy sens historii.

I wszystko lśni (Sunshine Cleaning) 2008

Ta komedia w reżyserii Christine Jeffs nie jest ani śmieszna, ani straszna ani obrzydliwa. A powinno pasować przynajmniej to ostatnie bo w całej historii chodzi o to że dwie siostry: Rose i Norah Lorkowski z braku innych pomysłów na życie i zarobienie pieniędzy zakładają firmę sprzątającą miejsca zbrodni robiąc tym samym konkurencje innemu facetowi….

Gdy jedna z sióstr zostaje wyrzucona w pracy w barze, a jej synek ze szkoły za lizanie wszystkiego wkoło razem z mamą i ciocią przypadkiem trafiają „na robotę”. Większość czasu mieszkania i sklepy po zabójstwach,samobójstwach i wypadkach sprzątają nielegalnie i bez wymaganych certyfikatów co jednak nie przysparza im większych kłopotów bo oprócz sprzedawcy ze sklepu ze środkami chemicznymi i przyrządami do czyszczenia, z którym jedna z sióstr zaprzyjaźnia się bliżej do tego stopnia że zaprasza go na urodziny syna nikt nie pyta.

Z czasem dziewczyny dorabiają się firmowego samochodu z tytułowym napisem „Sunshine Cleaning” i jedna z nich prawie zdaje wymagane w branży egzaminy po kursach. A w międzyczasie usuwają w mieszkaniach plamy krwi, śmierdzące materace i robaki, ale smród jest dla nich w tym wszystkim najgorszy. Gdy interes się jakoś wiedzie bo za jedno zlecenie siostry dostają nawet 500 dolarów to w końcu jedna z sióstr nie może przyjść „na robotę” bo ważniejsze jest dla niej przyjęcie dla przyszłych mam, na którym zamożniejsze i byłe koleżanki ze szkoły traktują ją jak pokojówkę o druga z nich nie radząc sobie sama ze sprzątaniem niechcący…..podpala dom klienta! Dom zapala się gdy ta wyciąga z pod furgonetki kota zmarłego, który uciekł jej z domu. Przyjeżdża straż i…..

Po tym zdarzeniu interes upada, a obie siostry się kłócą i muszą zapłacić 40 tysięcy dolarów odszkodowania, a firma sprzątająca nie jest ubezpieczona. Nie pomogło w rozwinięciu się interesu też wejście w układy z firmami ubezpieczeniowymi…..

Gdy się już godzą jedna proponuje drugiej prace w barze razem z nią, ale ta odmawia. Nową barmankę – tą z kotem po zmarłym kliencie pokazują w telewizji i zostaje celebrytką, a druga zostaje sama i sprzedaje samochód, który jednak kupuje ojciec sióstr bo nie wychodzą mu interesy ze sprzedawaniem własnoręcznie złowionych ryb i krewetek. Cała ich rodzina jest jednymi wielkimi nieudacznikami razem z najmłodszym – Oscarem Lorkowski (mającym problemy w szkole synkiem jednej z sióstr). I gdy zdaje się że to kolejna porażka to….

Ojciec podjeżdża do tej córki, której znowu nie wyszło jej starą ciężarówką! Z tym że teraz z przemalowanym napisem i „Sunshine Cleaning” nazywa się Lorkowski familly Cleaning. Rok, od którego firma istnieje na rynku to oczywiście kłamstwo – chwyt marketingowy. Dziewczyna wraca do gry i sprzątania miejsc zbrodni ze swoim ojcem….

Po seansie
W filmie praktycznie brak jest akcji i pada tylko jeden wystrzał – na początku, gdy klient kupujący w sklepie strzelbę strzela z niej sobie w brodę. To zlecenie robi jeszcze inny facet, a widzący to mąż jednej z sióstr po powrocie do domu proponuje jej taką pracę, ale ona z początku odmawia….

Historia jest melancholijna i łagodna, czasami czyny bohaterek wzbudzają politowanie i są żałosne, ale nie ma tutaj rzeźni. Mimo tematu, który film porusza brak w nim flaków, krwi, kawałków ciał. Nie ma wcale drastyczności, brutalności i innych okropności. Jedna ze scen może jednak wzbudzić trochę empatii w widzu i doprowadzić go do małych łez. Tak jak doprowadza jedną ze sprzątaczek z „Sunshine Cleaning„.
Zachęcam wszystkich do obejrzenia!

Po prostu niestraszna i nieobrzydliwa historia rodzinnego interesu….

Dane techniczne:
Rok premiery: 2008
Kraj produkcji: USA
Gatunek: dramat, komedia
Reżyser: Christine Jeffs
Nagrody: dwie nominacje
Boxoffice: 16 580 250 dolarów
W rolach głównych: Emily Blunt (jako Norah Lorkowski), Amy Adams (jako Rose Lorkowski) , Jason Spevack (jako mały Oscar Lorkowski) , Alan Arkin (jako Joe Lorkowski – ojciec sióstr),

 

Hotel zła 3 (Fritt Vilt 3) 2010

Akcja ostatniej odsłony „Fritt Vilt” jest swojego rodzaju genezą dwóch poprzednich części. Rozgrywa się w 1976 roku w paśmie górskim Jotunheimen w Norwegii, gdzie pewien rzadko odwiedzany przez turystów hotel przeżywa właśnie większy kryzys, za który niepełnosprawnego chłopca obwinia jego ojczym – współwłaściciel hotelu i zamyka go w piwnicy.

To ten sam chłopiec, który jest mordercą w poprzednich odsłonach. Nie chce się też wierzyć że pasmo wieloletnich morderstw w okolicy tego hotelu zaczęło się od leśnej rzezi owiec i psów. Ojczym ukrywający niepełnosprawnego chłopca po śmierci jego matki radził sobie jakoś z jego rzeźnicką pasją i ukrywał ją przed miejscową policją,a ta nie domyślała się kto zabija zwierzęta…..

I tak było dopóki ten starszy już chłopiec nie zamordował pierwszego turysty. Wtedy policjant skojarzył fakty z historii.

Bohaterami tej części jest 6 osób, które przyjeżdżają w góry Jotunheimen żeby się rozerwać. Ale też trafiają na opuszczony hotel, ale nie wszyscy chcą w nim nocować. Takim sposobem grupka nastoletnich turystów trafia pod namioty podwieziona jeszcze przez jednego z miejscowych, który ma też ich odebrać na drugi dzień. Nie zdąża jednak, a na młodzieńców, którzy zamiast spać postanawiają poszlajać się po okolicy czekają zmyślne pułapki….

Oni są pierwszymi, którym przychodzi się zmierzyć z mordercą i mają do dyspozycji większy teren bo morderca ściga ich na zewnątrz – po górach, a nie tylko po pomieszczeniach hotelu jak w przypadku poprzednich odsłon.

Nie muszę chyba dodawać że z czasem każdemu zdarzają się mniejsze lub większe uszkodzenia ciała, a całą masakrę przeżywa tylko miejscowy policjant, który za późno orientuje się że jednak trzeba kogoś ratować. To on sam nieumyślnie doprowadza do śmierci ostatniej żywej dziewczyny strzelając do niej ze strzelby. Wszystkie poszlaki wskazują bowiem ze to ona, a nie miejscowy odludek trzymany przez ojczyma w piwnicy hotelu jest mordercą, chociaż sama odniosła już wiele ran w górskiej konfrontacji z nim.

Film kończy się oczywiście stertą trupów wynoszonych przed dymiący budynek drewnianego hotelu przez policjanta. Ten policjant jest też bratem ojczyma mordercy jak w trakcie seansu wykazuje fabuła. Na te wszystkie trupy i swojego wujka patrzy z daleka ukryty za wzgórzem morderca….

Reżyseria: Mikkel Brænne Sandemose
Gatunek: horror, dramat
Kraj produkcji: Norwegia
Rok premiery: 2010
Poprzednik: „Fritt Vilt ll”
Role główne: Ida Marie Bakkerud, Julie Rusti, Sturia Rui, Nils Johnson

Fritt Vilt 2 (Hotel zła 2) 2008

Kontynuacja norweskiego horroru, o którym pisałem tutaj:

https://mikkeharry.wordpress.com/2017/09/07/hotel-zla-fritt-vilt-2006/

Jannicke (w tej roli: Ingrid Bolsø Berdal) jako jedyna przeżywa masakrę w opuszczonym ośrodku wypoczynkowym w norweskich górach i za sprawą samochodu jej i jej martwych już od tamtej części kolegów, który znajduje opuszczony jeden z policjantów trafia do szpitala. Jannicke staje na drodze policjantowi gdy ten jedzie wozem i powoduje mały wypadek, dzięki temu ten przewozi ją do szpitala w mieście Otta.

Tam jedyna ocalała z rąk seryjnego mordercy mieszkającego w „Hotelu Zła” opowiada o tym jak i gdzie zginęli jej przyjaciele i gdzie są ciała ich i mordercy, którego sama zabiła (a przynajmniej tak się jej wtedy wydaje). Ona zostaje w szpitalu pod ochroną policjanta usiłującego poderwać jedną z pielęgniarek – tą, która następnie nie podaje jej psychotropów lub leków na uspokojenie tak jak jej to polecił lekarz co miało potem bolesne konsekwencje dla jej adoratora….

Policjanci i technik kryminalistyczny udają się w góry do rzeczonej przez Jannicke skarpy gdzie za pierwszym razem znajdują 5 ciał – mordercy i czworga przyjaciół Jannicke, których ten brutalnie zamordował. Ciała zostają wydobyte z lodowej skarpy i przewiezione do tego samego szpitala, w którym leży Jannicke gdyż ludzie z laboratorium mogą je zbadać dopiero następnego dnia. Potem policjanci wybierają się do opuszczonego hotelu gdzie znajdują ślady krwi i coś zaczyna ich straszyć, a w międzyczasie ich komendant łączy opowieść Jannicke z zaginięciem chłopca z przed lat, który bawił się w okolicach tego hotelu (czy to właśnie on jest zamaskowanym mordercą?) i zaginięciami kilkudziesięciu narciarzy i turystów w ciągu ostatnich lat. Zaginęli w okolicach „Hotelu zła” i lodowej skarpy…

Gdy jedyna żywa ofiara tego horroru dochodzi w szpitalu do siebie pielęgniarka mówi jej że ciała jej znajomych i mordercy są obok jej sali – w kostnicy. Obydwie udają się je obejrzeć. I podczas okazania Jannicke w ataku szału i histerii rzuca się na ciało zabójcy bijąc je w klatkę piersiową. Kilka chwil później ciało mordercy dostaje drgawek i zaczyna się miotać……

frit

Na oddziale powstaje zamieszanie, a doktor i pielęgniarki zabierają się do reanimacji jak się okazuje żywego zabójcy! Udaje się mimo iż ten odniósł poważne rany. 3 dni spędzone w lodowatej skarpie sprawiły że tkanki i komórki zamarzły przez co wolniej się wykrwawiał i wolniej biło mu serce, więc Jannicke mogła w poprzedniej części odnieść wrażenie że go zabiła. Poza tym to nie sprawdzała tego bo jego ciało od razu spadło w lodową czeluść na trupy jej znajomych. Jannicke próbowała przerwać reanimację, a powstrzymujący ją przed tym policjant dostał w pysk. Potem pacjentkę przywiązano pasami do łóżka, nad którym odwiedzał ją mały Daniel – również jeden z pacjentów. Od teraz morderca żyje i został przykuty kajdankami do łóżka, na którym leży pod medyczną aparaturą. A policjantowi jego ulubiona pielęgniarka opatruje jego złamany i zakrwawiony nos.

Ten jednak nie długo się cieszy życiem nie krwawiąc bo gdy zostaje sam w sali z nieprzytomnym mordercą ten budzi się i narzędziami chirurgicznymi podrzyna mu gardło. Policjant pada pierwszą ofiarą ożywionego mordercy z poprzedniej części w tym filmie!

Inni policjanci, którzy na polecenie komendanta wrócili jeszcze raz do skarpy lodowej odkrywają w jej wnętrzu zamrożone ciała innych – zaginionych przed laty turystów i narciarzy….

Od tej pory w szpitalu gaśnie światło, a personel i pacjenci mierzą się z bestią, z którą Jannicke mierzyła się od poprzedniej części tej historii. I tak oto giną pielęgniarka i lekarz, a policja powiadomiona o masakrze w szpitalu szturmuje szpital. Ale i oni nie radzą sobie z mordercą z opuszczonego hotelu i giną jeden po drugim. Podczas szturmowania szpitala Jannicke, która i tą masakrę przeżyła i jedna z pielęgniarek zostają zamknięte w radiowozie, ale i tam znajduje ich zabójca, gdy już wymordowuje większość policjantów. Sam zostaje postrzelony i ucieka w las, a potem w góry. Jannicke rusza w pogoń za nim z zabraną z radiowozu strzelbą na skuterze śnieżnym przed czym bezskutecznie usiłuje zatrzymać ją jedyna pielęgniarka ze szpitala w Otta – Camilla (w tej roli: Marthe Snorresdotter Rovik). Jannicke jednak nie słucha swojej opiekunki, która wcześniej mierzyła jej ciśnienie, dawała zupę, a nie dawała psychotropów. Tutaj – w nocy, przed zdewastowanym szpitalem, pod lasem i między rozbitymi radiowozami oraz trupem policjanta, który na koniec postrzelił potwora kończy się druga odsłona historii pt. „Fritt Vilt„. Ale nie dla Jannicke, która nadal ściga tego potwora i wraca za nim do opuszczonego hotelu….

*Należy zwrócić uwagę że pielęgniarka Camilla jest jedną z nielicznych bohaterek i nielicznych bohaterów tej odsłony, którzy i które przeżywają masakrę w szpitalu. Drugą jest Jannicke, a w poprzedniej odsłonie była tylko ona jako ta co przeżyła masakrę. Dwie żywe dziewczyny nie licząc pacjentki z kroplówką, która podczas masakry wyszła do toalety i żyła jeszcze gdy potwór mordował w szpitalu szturmujących go policjantów.

Dane techniczne:
Gatunek: Dramat i horror
Kraj produkcji: Norwegia
Rok premiery: 2008
Kontynuacja: „Fritt Vilt lll”
Tytuł polski: „Hotel zła ll”
Tytuł angielski (międzynarodowy): „Cold Prey ll” ; a poprzedniczki po prostu: „Cold Prey”
Tytuł oryginalny (norweski): „Fritt Vilt ll” ; a poprzedniczki po prostu: „Fritt Vilt”
Reżyser: Mats Stenberg, a poprzedniej odsłony: Roar Uthaug
Główne role: Ingrid Bolsø Berdal (Jannicke), Mats Eldøen i Kim Wifladt (policjanci) , Marthe Snorresdotter Rovik (Camilla – pielęgniarka)
Czas trwania: 1 godzina i 29 minut
Nagrody i nominacje: Amanda za najlepszą aktorkę dla Ingrid Bolsø Berdal (nominacja)

Hotel zła (Fritt Vilt) 2006

Jeden z młodych Norwegów, którzy postanowili pouprawiać sobie sporty ekstremalne w górach Jotunheimen – łańcuch górski w środkowej Norwegii doznaje otwartego i bolesnego złamania nogi uprawiając snowboard. Temperatura spada tutaj poniżej 25 stopni Celsjusza i grupa norweskich przyjaciół zaczyna szukać ratunku dla kolegi i ciepła dla siebie na górskiej, śnieżnej pustyni. Czy znajdą jakąś oazę?….

Dane techniczne
Rok premiery: 2006
Kraj produkcji: Norwegia
Gatunek: Horror, dramat, wg. skandynawskich krytyków – slasher
Reżyser: Roar Uthaug
Nagrody i nominacje: Amanda dla najlepszej aktorki w 2007 roku (Ingrid Bolsø Berdal) i Amanda publiczności dla reżysera
Kontynuacje: „Fritt Vilt 2” (2008) i „Fritt Vilt lll” (2010)

Akcja
Młodzi ludzie w końcu znajdują ośnieżony drewniany dom, wyglądający na opuszczony od dawna. Toteż w środku nikogo nie ma, więc po sprawdzeniu go zatrzymują się w nim aby się ogrzać i opatrzyć rannego. Zamiast leków znajdują tam dużo alkoholu, a otwarte złamanie zaklejają zwykłym klejem! Gdy już rozgaszczają się i jeden z nich wychodzi szukać innej pomocy zostaje zaatakowany przez nieznanego opatulonego w ciepłe ciuchy sprawcę. Następnie nieproszeni goście opuszczonego od lat domu są kolejno mordowani przez tego samego mordercę.

Znajdują w spiżarni dużo jedzenia w słoikach i strzelbę z jednym nabojem, którą spróbuje obronić się dwoje ostatnich ocalałych. Morderca morduje ostrym, metalowym narzędziem, więc niektóre sceny są bardzo krwawe, a wciągającymi aspektami może być to że jedna dziewczyna znika bez śladu, a ktoś jeszcze uciekając przed mordercą do szopy przed domem wpada w sidła na niedźwiedzie. Ranny w nogę cały czas pije alkohol…..

Bohaterowie są pijani również gdy krwawo i brutalnie mordowany jest pierwszy z nich….

Z domem związana jest tajemnica zaginięcia małego chłopca w przeszłości, a w okolicach tego łańcucha górskiego do tej pory ginął ludzie. Norweska prasa obficie donosi o tych zaginięciach.

Zdjęcia i produkcja
Film jest jednym z najlepszych horrorów norweskich XX wieku, a dla niektórych nawet skandynawskim slasherem – co się rzadko zdarza. Produkcja zebrała pozytywne opinie krytyków, a ekipa filmowa i aktorzy na miejsce zdjęć (łańcuch górski Jotunheimen – sam szczyt) przybyli helikopterami obciążonymi dodatkowo dwudziestotonowym sprzętem filmowym każdy!

Zdjęcia do produkcji trwały tylko dwa miesiące, a montaż kolejnych dziewięć.

Główne role
Ingrid Bolsø Berdal − jako Jannicke
Rolf Kristian Larsen – jako Morten Tobias
Endre Martin Midtstigen – jako Mikal
Tomas Alf Larsen – jako Eirik
Viktoria Vinge – jako Ingunn

Film prezentowany był na wielu festiwalach filmowych na całym świecie.