eSwatini – Jesteśmy twierdzą

W kwietniu tego roku monarcha absolutny południowoafrykańskiego i graniczącego z Mozambikiem oraz RPA Suazi (państwo śródlądowe) król Mswati III zmienił nazwę tego jednego z najmniejszych państw w Afryce na eSwatini. Nowa nazwa państwa zaskoczyła jego obywateli, a oznacza mniej więcej tyle co „Ziemia Suazyjczyków„. Monarcha miał kompetencje do zmiany nazwy swojego kraju, a zrobił to przy okazji swoich 50 urodzin (w kwietniu bieżącego roku) i 50. rocznicy odzyskania niepodległości przez Suazi (od Anglików). Mswati III panuje w eSwatini od 1986 roku i określany jest mianem lwaMonarcha jest jeszcze znany z tego że obecnie ma 15 żon i że swojego czasu miał ich ponad 100! Oprócz tego Mswati III może mieć wytrysk i w krowie i w kobiecie jednocześnie! A więcej o monarsze i jego małym kraju napisałem w linku poniżej przy okazji filmu dokumentalnego:

https://mikkeharry.wordpress.com/2014/12/09/taniec-trzcin-umhlanga-suazi/

Z filmu „Taniec trzcin” można wiele dowiedzieć się o obyczajach panujących w byłym Suazi i o jego gospodarce. Łamanych tam prawach kobiet religii oraz życiu króla – jednego z władców nielicznych już monarchii absolutnych na świecie.

MSW

Król Mswati III

Powody zmiany nazwy państwa

Wszystko wskazuje na to że marketingowo-wizerunkowe bowiem angielska nazwa Suazi – Swaziland za granicą była mylona ze Szwajcarią, ang. Switzerland.

No, cóż nie każdy przywódca może sobie ot,tak zdecydować o zmianie nazwy jego kraju. Ale monarcha absolutny eSwatini ma taki przywilej i kilka miesięcy temu z niego skorzystał :). W monarchii obowiązuje system monopartyjny od 1973 roku. Działalność innych partii niż rządząca jest zakazana.

sua

Flaga eSwatini

Dewiza państwa:

„Jesteśmy twierdzą” – suaz. Siyinqaba”.

*Celem wpisu było wspomnienie o zmianie nazwy kraju i jej powodach, a nie rozwodzenie się nad historią, religią, polityką, obyczajami czy życiem monarchy kraju. Dlatego jest krótki. Jednak dzięki zmianie nazwy tego małego, afrykańskiego państewka na mapie wielkiego kontynentu afrykańskiego zaszły małe zmiany :). Więcej o byłym już Suazi pisałem we wpisie o filmie „Taniec trzcin” .

 

 

Reklamy

Cytat na czerwiec

„Naturalną wolnością człowieka jest bycie niezależnym od jakiejkolwiek nadrzędnej władzy  na ziemi oraz niepodleganie woli lub władzy prawodawczej człowieka, ale bycie rządzonym jedynie przez prawa natury”.

John Locke

(1632-1704)

filozof, polityk i lekarz angielski, twórca

empiryzmu i liberalizmu w ich klasycznej postaci,

twórca teorii wartości pieniądza, która

zapoczątkowała monetaryzm

„House of Cards. Ograć króla” – Michael Dobbs

Druga część trylogii, w której główny bohater tj. już były rzecznik dyscypliny partyjnej Francis Urquhart jest członkiem rządu brytyjskiego, a w tej powieści pnie się po szczeblach swojej kariery jeszcze wyżej. Członek gabinetu nie ukrywa że jego ambicji nie wystarczą dotychczasowe sukcesy, więc korumpując, kompromitując i bez skrupułów usuwając konkurentów prowokacjami i oszustwami obejmuje stanowisko premiera Wielkiej Brytanii. Jako jedna z najważniejszych osób w królestwie Francis będzie musiał się zmierzyć z przeciwnikiem, z którym dotychczasowi premierzy raczej nie zwykli się nie zgadzać i spierać, a już na pewno nie pokazywać tych rozbieżności lub niechęci do siebie publicznie obywatelom. – Będzie musiał walczyć o względy i przychylność Anglików z samym królem Anglii!

Jak pokaże ta historia dla bezwzględnego Urquharta nawet monarchia nie jest świętością i nie ma takiej rodziny lub takiego człowieka jakich nie można upodlić, ośmieszyć i skompromitować w oczach społeczeństwa. – Nawet rodziny królewskiej i króla. Ale w życiu prywatnym Francisa też zajdą duże zmiany. Czy premier nadal będzie udawał wiernego i kochającego męża przed kamerami? Książka ta opowiada również o badaniach opinii publicznej, ankietach, sondach i sondażach. Czytelnik dowie się skąd się one najczęściej biorą i jaką mają moc. Na ich podstawie można zrobić i zmienić wszystko. Wypromować kogoś lub zniszczyć. Ta część trylogii to bez wątpienia ich pięć minut.

house22

Czy król podejmie wyzwanie i stanie w obronie honoru siebie i swojej rodziny oraz monarchii? Czy obroni jej dochody wypłacane z listy cywilnej i do czego posunie się aby wypaść w oczach społeczeństwa lepiej niż premier, który z racji swoich wygórowanych ambicji i niechęci do samego monarchy postawi mu wysoką poprzeczkę? I czy monarchia w ogóle przetrwa to starcie? Publiczna walka między dwoma najważniejszymi osobami w państwie, przed kamerami, na oczach społeczeństwa….Czy obydwu tym osobom wszystko wypada?

Czytelnik dowie się z tej historii jak silną reprezentacyjną funkcję mają niektórzy członkowie rodziny królewskiej i kto mało nie pozabija się o względy księżniczki. Jak również kto na nią wpływa i jak wielką moc przekonywania mają magnaci prasowi. Te wszystkie wątki są w tej części trylogii…

*Autor – Michael Dobbs oprócz kilku serii powieści napisał również wiele książek min. „First Lady”, „Wall Games”, „Last Man to Die”.

„House of Cards. Bezwzględna gra o władzę” – Michael Dobbs

Czytelnikowi interesującemu się polityką, dziennikarstwem oraz życiem publicznym i prywatnym najwyższych osób z władz, w wypadku tej książki akurat brytyjskich polecam przeczytać książkę Michaela Dobbsa o tytule takim jak tytuł tego wpisu. Powieść o intrygach na najwyższych szczytach angielskiej władzy, korupcji, zauroczeniu i dążeniu do celu po trupach jest prekursorem amerykańskiego serialu o tym samym tytule.

Autor jest pisarzem i byłym politykiem partii konserwatywnej i członkiem Izby Lordów. Jest też byłym doradcą premier Margaret Tatcher, a w 1984 roku przeżył zamach terrorystyczny podczas kongresu partii konserwatywnej. Powyższą książkę wydał w 1989 roku i doczekała się ona dwóch kontynuacji. Trylogia ta została nominowana do wielu nagród i zaadoptowana przez BBC….

Pierwsza część trylogii opowiada o życiu prywatnym i politycznym głównego bohatera – Francisa Urquharta (w wersji serialowej jest to Francis {Frank} Underwood). Czytelnik śledzi kolejne awanse w pracy tej postaci i wiążące się z nimi elementy władzy nad podwładnymi. Francis jest rzecznikiem dyscypliny partyjnej jednej z partii angielskich – pełni więc funkcję zakulisową, ale bardzo ważną gdyż jego obowiązkiem jest wyegzekwowanie posłuszeństwa członków parlamentarnej frakcji partii wobec niej. Postać ta z czasem obejmuje jeden z najwyższych urzędów w królestwie, a wtedy zaczyna się druga część trylogii, w której przed nowym szefem angielskiego rządu stoją kolejne i jeszcze większe wyzwania…

house1

Książka opowiada o polityce i przenikaniu tejże do biznesu i życia prywatnego. Są w niej romanse, seks, knucie spisków i intryg, zdradzanie żon, narkomania, łapówki, rasizm, służba zdrowia, orientacje seksualne, awanse w pracy i degradacje, donoszenie na kolegów i ujebywanie ich, zastraszanie, groźby, bójki, bankiety, wybory, kampania wyborcza, bogactwo i pijaństwo. Rozdziały są krótkie (po 4-6 stron), a każdy z nich zaczyna się jakąś subiektywną uwagą głównego bohatera. Ta sentencja odnosi się do wydarzeń w danym rozdziale. Trzeba tylko umieć czytać między wierszami. I w ten sposób czytelnik wspina się razem z Francisem Urquhartem po szczeblach jego kariery. Bezwzględnie i po trupach, nie cofając się przed dosłownie niczym.

Czytelnik może poznać przy okazji trochę szczegółów o angielskim życiu politycznym takich jak: Izba Gmin i Lordów, parlament brytyjski, posłowie i ich tytuły. Dla polskiego fana polityki szczególnie ciekawe będą opisy sesji i prac brytyjskiego parlamentu oraz przedstawianie postaci jego członków. Historie opowiadane na kartach książki są oczywiście fikcją wymyśloną przez autora, ale opartą na faktach autentycznych. To czego można się dowiedzieć z tej powieści dzieje się za kulisami wielkiej, brytyjskiej i oficjalnej polityki rzadko wychodzi na światło dzienne….

NEW YORK, NY - JANUARY 30:  Michael Dobbs attends the Netflix's

Michael Dobbs

Śniegi wojny (Into the White)2012

Dość spokojny i wzbudzający emocje dramat wojenny rozgrywający się podczas Drugiej Wojny Światowej w śnieżnej i zimnej Norwegii. Opowiada on losy grupy niemieckich lotników zestrzelonych w górach tego skandynawskiego kraju przez ich angielskich kolegów po fachu. Pech che że ci drudzy też zostają zestrzeleni. Po tym fakcie obydwie grupy wędrują przez zaśnieżony i mroźny teren Norwegii w poszukiwaniu schronienia przed zimnem. Piloci dwóch wrogich mocarstw – Wielkiej Brytanii i Trzeciej Rzeszy wreszcie trafiają na siebie nawzajem i mieszkają ze sobą przez kilka dni….

To najspokojniejszy film wojenny jaki oglądałem. Bez huku armatnich wystrzałów i bez czołgów. W ciągu 1 godziny i 43 minut akcji pada tylko jeden strzał – oddany przez norweskiego żołnierza do jednego z Niemców. W drewnianej norweskiej chacie, gdzie wrogowie chronią się przed specyfiką norweskiej natury z czasem zawiązuje się między nimi więź, jaką w warunkach współczesnych np. porwania nazwać by można syndromem sztokholmskim. Anglicy i Aryjczycy zaprzyjaźniają się bowiem i przeżywają ze sobą kilka tragicznych momentów, które po końcu ich tułaczki po obcym dla nich wszystkich państwie wywierają na nich swoisty wpływ. Jest więc wzajemne branie się do niewoli w obrębie jednego domu, odcinanie ręki, w którą wdała się gangrena, ale i rozmowy o samochodach i oraz kobietach. Bohaterowie orientują się że nie pozimują długo w drewnianej chacie gdy strop zaczyna walić im się na głowy. Szukają więc drogi ucieczki i bezpiecznego miejsca, do którego mogli by się nią przenieść. Wtedy Niemcy i Anglicy – przedstawiciele dwóch wrogich mocarstw są już prawie przyjaciółmi.

into0

Podczas tego szukania innego i bezpiecznego miejsca świeżo upieczonych znajomych zaskakuje wojsko norweskie. Jeden z nich zostaje zastrzelony, a inni trafiają do niewoli lub na przesłuchanie. Jak myślicie – kto wyjdzie żywy z rąk Norwegów?

*Film mało traktuje o tym co się robi na wojnie, a poddaje pod refleksję sprawy takie jak: przyjaźń, honor i zaufanie oraz obowiązek obywatelski. Wszystko to w obliczu wojennego wroga. Na ekranie nie dzieje się za wiele bo jest to produkcja bardziej do wsłuchania się w dialogi i głębszego rozmyślania nad nimi. Dzieje bohaterów „Into the White” udowadniają że nawet w warunkach wojennych i na terytorium wrogiego państwa można znaleźć przyjaciela, któremu nawet idzie zaufać. A tym przyjacielem może stać się wróg….

Historia chwyciła mnie za serce, szczególnie to co dzieje się na jej koniec. Na pewno długo zapamiętam ten dramat wojenny.

Dane techniczne:
Kraje produkcji: Szwecja i Norwegia
Gatunek: Dramat wojenny
Data premiery: rok 2012
Reżyser: Petter Næss
Nagrody: jedna nominacja (Amanda – za najlepszy dźwięk w roku 2012)
Główne role: Florian Lukas, Rupert Grint, David Kross, Knut Joner, Kim Haugen, Lachlan Nieboer