Kryptonim Anioł (The Angel) 2018

Dramat z 2018 roku w reżyserii Ariela Vromen`a oparty jest na faktach i opowiada historię Egipcjanina szpiegującego dla izraelskiego wywiadu – Mossadu.

Wydarzenia rozgrywają się w latach 1960-1980 i dotyczą konfliktu zbrojnego izraelsko-egipsko-syryjskiego, czyli tzw. Wojny Jom Kipur, z którą główny bohater, a zarazem postać historyczna – Ashraf Marwan miał wiele wspólnego.

Mąż córki prezydenta Egiptu Gamala Abdel Nasera i członek egipskiego rządu w jednym, a po śmierci zięcia doradca jego następcy – prezydenta Anwara Sadata przekazał izraelskiemu wywiadowi plany ataku zjednoczonych wojsk arabskich (egipsko-syryjskich) na Półwysep Synaj w 1973 roku.

Przypominam że film przedstawia prawdziwe wydarzenia i oparty jest na biografii Ashrafa Marwana – jak podaje wikipedia również egipskiego multimilionera i biznesmena, który zginął w niewyjaśnionych okolicznościach w 2007 roku w Londynie. Facet wyskoczył podobno oknem lub został przez nie wypchnięty…..

Anioł

Fabuła
Historia przedstawiona w filmie opowiada drogę głównego bohatera jaką ten przeszedł od bycia wysoko postawionym oficjelem rządu arabskiego państwa do zostania wreszcie izraelskim szpiegiem działającym przeciwko swojemu krajowi – Egiptowi, a na korzyść Izraela. Ashraf Marwan studiuje i mieszka z żoną i dzieckiem w Londynie, gdzie nawiązuje kontakt z izraelską ambasadą, a przez nią z kanadyjskim agentem Mossadu. Po śmierci swojego zięcia (prezydenta Nasera) zostaje wezwany wraz z rodziną nazad do Egiptu, w którym to z biurka zmarłego zięcia wykrada dokumenty i przekazuje je potem izraelskim agentom, którzy jednak nie od razu wierzą w jego dobre intencje względem Izraela. Jak okaże się w trakcie tego trwającego prawie dwie godziny szpiegowskiego filmu Netflixa Marwan zdradził Egipt dla pieniędzy. Przecież musiał za coś dalej studiować i utrzymać rodzinę.

Kontakty z wywiadem wroga i przekazywanie mu tajnych informacji dotyczących ataku planowanego na Izrael nie przeszkadzało Marwanowi doradzać prezydentowi Sadatowi, a ten cenił sobie jego rady i nie podejrzewał go o szpiegostwo na rzecz Izraela. Marwan z resztą uwiarygodnił się też jemu przekazując ściśle tajne dokumenty dotyczące łapówkarzy w rządzie swojego zięcia – prezydenta Gamala Abdel Nasera. Łapownicy zostają z rozkazu Sadata aresztowani.

Rodzinne życie szpiega
W pracy dla żydowskich służb specjalnych pomaga Marwanowi poznana w jednym z londyńskich klubów angielska aktorka Diana Davis grana tutaj przez Hannah Ware. Dlatego córka byłego już prezydenta Egiptu i żona szpiega w jednym podejrzewa męża o romans i zdradę. Mona Marwan – w tej roli Maisa Abd Elhadi otrzymuje bowiem zdjęcia męża flirtującego z aktorką. Mąż zaczyna coraz częściej gdzieś znikać, wychodzić i się żonie nie tłumaczyć co utwierdza ją w przekonaniu o jego romansie, a nie szpiegostwie na rzecz wrogiego mocarstwa. Z resztą aktorkę Marwan wykorzystuje do przykrycia swojej szpiegowskiej pracy kiedy już egipskie służby zaczynają go o nią podejrzewać. Gdy te go śledzą on udaje że spotyka się w Londynie z kochanką.

ash

Ashraf Marwan

Mossad i Zvi (Cewi) Zamir
Tymczasem prowadzący go agent Mossadu – Danny zalicza z nim pewną wpadkę i szef Mossadu wymienia Egipcjaninowi agenta prowadzącego. Z resztą samego Zvi (Cewi) Zamira Marwan spotyka osobiście. Zvi (Cewi) Zamir to także postać autentyczna i historyczna przedstawiona w tym dramacie szpiegowskim. Był on bowiem dyrektorem Mossadu w latach 1968-1974. To ostatecznie Zamir powiadomił rząd w Jerozolimie o zbliżającej się egipsko-syryjskiej napaści na Półwysep Synaj w święto Jom Kipur w 1973 roku.

zvi

Zvi (Cewi) Zamir  – Żyd.

Motyw przyjaźni
Po całym zamieszaniu z wojną Jom Kipur Marwan nie ma już żony, ale zyskuje przyjaciela – Danny`ego. – Agenta Mossadu, który go prowadził. Bo obaj panowie spotykają się z 15 lat po całych zajściach izraelsko-egipsko-syryjskich. Czy tak było naprawdę? Czy motyw przyjaźni z tego dramatu również jest prawdziwy?

Od MikkeHarry`ego
Opowieść jest nudna i zupełnie pozbawiona akcji, sensacji oraz strzelanin czy morderstw. Przedstawia jednak fakty z najnowszej historii i wydarzenia na Bliskim Wschodzie. Miejscami zanosi się na jakieś mordobicie lub nawet zamach na samolot we Włoszech, ale główny bohater udaremnia go czym zaskarbia sobie sympatię szefa Mossadu bo ratuje w ten sposób setki niewinnych Żydów zwanych w filmie „Izraelczykami”.

Produkcja kręcona w kilku państwach między innymi we Włoszech, Egipcie, Izraelu i Wielkiej Brytanii. Aha i w Libii, gdyż w dramacie pojawia się postać pułkownika Mu`ammar`a al- Kaddafi`ego granego tutaj przez Tshai`a Halevi`ego i zwanego Gadaffi`m. Marwan jedzie do niego z misją wyznaczoną bezpośrednio przez Sadata i jeśli załatwi u niego Egiptowi dostęp do libijskiej ropy to ma wysoko awansować.

Widz chcący zobaczyć krwawe i okrutne działania wojenne oraz skrytobójstwa i wyuzdany seks bez zobowiązań bo z tym bez wątpienia kojarzą się wojna i szpiegostwo powinien nastawić się raczej na spokojną opowieść opartą na życiorysie głównego bohatera uznawanego dzisiaj za bohatera narodowego w Egipcie jak i w Izraelu.

Co nie znaczy że film jest pozbawiony jakiejkolwiek wartości i nie znaczy też że jest ostatnim filmem szpiegowskim zamęczonym przez MikkeHarry`ego….

 

Dane techniczne:
Producent: Netflix
Reżyser: Ariel Vromen
Kraj produkcji: USA
Rok premiery: 2018
Czas trwania: 1 godzina i 58 minut
Główne role: Marwan Kenzari jako Ashraf Marwan, Toby Kebbell jako Danny, Waleed Zuaiter jako Gamal Abdel Naser, Oli Pfeffer jako Zvi (Cewi) Zamir, Sasson Gabai jako Anwar Sadat ( Innych aktorów grających kluczowe role wymieniłem we wpisie 😛 )
Gatunek: Dramat, thriller szpiegowski (różne są opinie na ten temat, a dla mnie to po prostu lekcja historii najnowszej 🙂 )

Ekipa (2007)

Serial w reżyserii Agnieszki Holland z 2007 roku z powodzeniem można by nazwać polskim „House of Cards„. Wiem że środowiska prawicowe wieszają psy na antypolskiej reżyserce, która i „Ekipę” i „House of Cards” reżyserowała, ale nie ma innego serialu lub filmu pełnometrażowego o współczesnej, polskiej polityce, który by do tego miana pasował. Dramat polityczny dzisiaj już stary, ale nadal jedyny polski film tego typu, który ma 14 odcinków, a każdy z nich trwa po średnio 53 minuty.

Bohaterami „Ekipy” są polscy politycy, oczywiście z imion i nazwisk fikcyjni, którzy zmagają się z wieloma problemami politycznymi w ich rządzie w tym z oskarżeniami kolegi z bloku rządzącego o szpiegostwo na rzecz Korei Północnej, czy z zamachem terrorystycznym. To są rzeczy, których w polskiej polityce jeszcze rzeczywiście nie było, a przynajmniej nie było na tyle oficjalnie żeby opinia publiczna o tym wiedziała.

Gra aktorska

Do produkcji wykorzystano czołowych i bardzo znanych polskich aktorów, co znaczy że serial musiał dużo kosztować. I tak obok Janusza Gajosa Marcina Perchuća, którzy grają premierów polski widz i fan polskiej polityki (jeśli w ogóle tacy są) zobaczy: Andrzeja Seweryna (w roli Prezydenta RP), Ryszarda Kotysa znanego bardziej jako Marian Paździoch z serialu „Świat według Kiepskich” w reżyserii Okiła Khamidowa (w roli wicepremiera RP), Marcina Bosaka (jako asystenta premiera), Katarzynę Herman (jako podsekretarza stanu w kancelarii szefa rządu RP), Agnieszkę Grochowską (jako asystentkę ministra oskarżanego o szpiegostwo), Borysa Szyca (w roli terrorysty-neonazisty) i Marcina Dorocińskiego.

WIN_20180528_150722

Zarys fabuły

Na początku pierwszego odcinka wali się rząd premiera Henryka Nowasza (Janusz Gajos) przez to że był on niby ubekiem bo znaleziono jego teczkę. Współpracownicy z jego prawicowego rządu (bo w „Ekipie” lewica pełni rolę opozycji) stają przed problemem znalezienia nowego premiera – swojego szefa żeby nie potracili stołków. I znajdują nieznanemu szerszej publiczności politologa i ekonomistę z Zamościa  – profesora Konstantego Turskiego, po którego lecą nawet helikopterem aby w kryzysowej dla ich rządu sytuacji ściągnąć go z motolotni. Ten natomiast dzielnie staje na czele nowego rządu i od tej pory mierzy się nie tylko z rodzimymi, neonazistowskimi terrorystami, czy broni swojego ministra przed oskarżeniami o szpiegostwo, ale też staje w obliczu wewnątrzpartyjnych gierek, potyczek, walk o stołki i niekompetencji ekonomicznej swoich współpracowników – byłych ludzi premiera Nowasza, których po objęciu urzędu postanowił jednak nie pozwalniać. Czasami tego żałuje, a cieszy się wysokim poparciem zwłaszcza wśród młodych kobiet.

Premier Konstanty Turski staje jeszcze w obliczu takich zadań jak: nauka chodzenia p o czerwonym dywanie, tragiczna śmierć Prezydenta RP za granicą (przynajmniej to w polskiej polityce mieliśmy faktycznie i to w podobny sposób w jaki ukazano to w serialu, ale kilka lat później), przyjmowanie gości w RP np. premiera Słowacji, czy walka z bezrobociem i wizyty u głodujących strajkowiczów. Przemawia również na forum sejmu RP, a z racji pełnionej przez siebie funkcji ma trochę kłótni i kłopotów rodzinnych. Kierowanie przez Turskiego rządem odbija się bowiem na jego żonie i synu. Mimo wszystko nie trzeba być wprawnym widzem i obserwatorem polskiej sceny politycznej żeby zauważyć że nowy premier wizerunkowo wypada lepiej od starego, chociaż na początku nie bardzo zna się na etykiecie, protokole i byciu premierem.

Podobne seriale

https://mikkeharry.wordpress.com/2015/04/14/house-of-cards-sezon-3/

https://mikkeharry.wordpress.com/2015/08/19/borgen-rzad-house-of-cards-po-dunsku/

 

Tytuły niektórych odcinków

Kryzys”

Dług i atak”

„Malowany premier”

„Wolne media”

„Honor i intuicja”

Remanent

„Wiem, że nic nie wiem”

„Powołanie”

„Cena życia”

„Ucieczka”

 

 

 

„Czerwone Horyzonty” – 1990 – Ion Michai Pacepa

Czy można oprzeć przemysł i gospodarkę całego komunistycznego kraju tylko i wyłącznie na szpiegostwie technologicznym? – projektach technicznych i elementach wyposażenia maszyn, pojazdów lub samolotów w całości wykradzionych przez funkcjonariuszy wywiadu w krajach kapitalistycznych zachodu od prywatnych firm i korporacji.

Legalny import jest drogi bo trzeba zapłacić za licencje i patenty, a „inżynier” (szpieg) kosztuje taniej!

Oczywiście że można! Dowodem na to są rządy Nicolae Ceausescu w komunistycznej Rumunii, która swój wywiad technologiczny i inny (DIE, DIA) i siły bezpieczeństwa wewnętrznego (Securitate) uniezależniła całkowicie od Kremla i komunizmu sowieckiego. Słońce narodu rumuńskiego i jego najlepszy syn – Nicolae Ceausescu prowadził taką politykę. Portrety Marksa, Engelsa i Lenina zastępował swoimi by stworzyć w ten sposób inny wymiar komunizmu….

Wywiad rumuński za rządów Ceausescu kierowany był przez autora dosyć starej już książki – bohaterki tego wpisu pt. „Czerwone horyzonty. Kulisy zbrodniczej dyktatury Ceausescu”. Ion Michai Pacepa był szefem DIE, który w 1978 roku uciekł przez Niemcy do Stanów Zjednoczonych, w których bywał wcześniej przynajmniej dwukrotnie przygotowując tam wizytę swojego szefa – prezydenta komunistycznej Rumunii i jego żony – Eleny. Generał Pacepa był najwyższym urzędnikiem państwowym z krajów bloku wschodniego jaki kiedykolwiek zdradził komunizm. Po jego ucieczce z Rumunii Bukareszt stał się oblężonym miastem, a Ceausescu kazał go zabić i jeszcze przez wiele lat usiłował go dopaść w USA przez imigrantów rumuńskich, którzy jak twierdził mimo iż są obywatelami obcych państw nadal winni być posłuszni Rumunii i jej władzom tj. szpiegować i organizować manifestacje poparcia dla swojego prezydenta.

Pacepa zostawił w Rumunii córkę – Danę i jej narzeczonego, a po jego ucieczce na zachód atmosfera w kraju zaczęła wrzeć. – Prezydent z żoną zaszył się przestając udzielać się publicznie i politycznie w ogóle, a DIE kierowany wcześniej przez świeżo upieczonego zbiega zaczął się rozpadać od środka i jego funkcjonariusze byli aresztowani lub po prostu znikali bez śladu. To także pierwszy taki przypadek w dziejach światowych służb wywiadowczych w ogóle aby jakiś wywiad upadł z powodu zdrady jednego z jego funkcjonariuszy. Nowe struktury DIE zaczęła organizować żona komunistycznego dyktatora – Elena Ceausescu, której komisje śledcze dokonały w wiernych Pacepie strukturach tej organizacji ostatecznego spustoszenia.

Tak, więc jeden z najważniejszych ludzi w komunistycznej Rumunii, którego zdrady jej przywódca się nie spodziewał, a który kierował całymi siatkami agentów rumuńskich za granicą, którzy fotografowali potajemnie tajną dokumentację techniczną w fabryce Renaulta we Francji aby potem na bazie tak wykradzionych planów technicznych zaprojektować i zbudować francusko-rumuńską Dacię, sam stał się uciekinierem gdyż dosyć miał duszenia się w komunistycznym kraju. Podlegli mu agenci również często zdradzali Rumunię i już do niej nie wracali, a wtedy mieli wypadek :). Teraz on sam był imigrantem, których miał przedtem za zadanie szpiegować i werbować.

Napisał więc, dla nas tę książkę o szczegółach życia w komunistycznej Rumunii i o jej przywódcy oraz jego żonie. O życiu prywatnym Ceausesców. O tym jak Elena, która nie umiała płynnie czytać była członkiem Akademii Naukowej i wydawała swoje publikację na temat chemii, które wszystkie, bez wyjątku napisał dla niej wywiad z informacji nt. chemii i jej innych aspektów wykradzionych z za granicy przez agentów DIE. Ta kobieta miała dyplomy z wielu dziedzin nauki i tytuły honorowe oraz członkostwa zagranicznych uniwersytetów załatwiane zawsze przez Pacepę i jego ludzi. Lubiła drogą biżuterię z zagranicy,z a którą w całości płacili wywiad i rumuńscy podatnicy. Autor opisuje też wiele jej cech fizycznych i innych przygód obfitujących w faux-pax, które nie są godne małżonki prezydenta dużego kraju.

Sam Nicolae jąkał się gdy był zdenerwowany, a jeść najbardziej lubił pomidory z cebulą i serem feta popijając je żółtym, mołdawskim winem produkowanym wyłącznie dla niego na zamówienie. Takie i inne szczegóły dotyczące politycznego i prywatnego oraz intymnego życia najwyższych oficjeli komunistycznej Rumunii przeczytamy w opisywanej dzisiaj przeze mnie książce.

Prawie cała populacja kraju była na podsłuchu, a służby bezpieczeństwa gromadziły próbki pisma każdego obywatela nie wyłączając ministrów i premiera, ani nawet Rumunów żyjących za granicami kraju.

Jak przekonamy się prezydent łasy na kwieciste pochwały typu „najwspanialszy i godny najwyższego szacunku syn narodu rumuńskiego”, które wynikają z wybuchowego i ognistego temperamentu Rumunów sam był małym karakanem posiadający wille i rezydencje w każdym mieście Rumunii (ponad 40 rezydencji) i lubił oglądać Kojaka, a jedynym językiem jakim władał był rosyjski. Miał też wielu przyjaciół takich jak Muammar Kadafi (przywódca Libii) i Jasser Arafat (przywódca Autonomii Palestyńskiej), o których też wiele można dowiedzieć się z książki napisanej przez byłego szefa DIE. Najjaśniejsze słońce narodu lubił też polować na niedźwiedzie i to przez noktowizor i rozważał wykorzystanie znanego wtedy w Europie terrorysty „Szakala” do zamachu na Radio Wolna Europa lub niewygodnych dla niego i Rumunii imigrantów, a potem udzielenie terroryście azylu w Bukareszcie….

 dwugwiazdkowy gen. Ion Michai Pacepa

Dane techniczne
Rok wydania: 1990
Autor: gen. Ion Michai Pacepa
Liczba stron: 288
Tematyka: komunizm, historia, Rumunia, ZSRR, terroryzm, służby specjalne, wywiad, wojsko, prezydenci, przywódcy, szpiegostwo, zbrodnie, Europa w XX wieku, Nicolae i Elena Ceausescu, Securitate, DIE, polityka, podsłuchy, kapitalizm
Tłumaczyła: Małgorzata Fabianowska
Wydawnictwo: „Litera”

Na licznych kartach książki występują jeszcze takie historyczne postacie jak: Leonid Breżniew, Willy Brandt, Broz-Tito, Gheorghe Gheorgiu – Dej (generalny sekretarz rumuńskiej partii komunistycznej i premier Rumunii), Jimmy Carter (prezydent USA), Zbigniew Brzeziński. Autor wspomina też o synach i córkach Ceausesców i również o matce dyktatora.

Post Scriptum
Jako Post Scriptum do opracowania dołączony jest zapis z procesu Ceausesców przed sądem wojskowym w 1989 roku i kilka nazwisk rumuńskich oficjeli komunistycznych, którzy przeżyli pucz i znaleźli się w nowych, rumuńskich władzach. W tym zapisie wspomniane jest o tym że to nie wojsko wystąpiło przeciwko obywatelom i strzela do nich na ulicach, ale ze to przebrani za wojskowych funkcjonariusze Securitate (rumuńskie UB), którzy na rozkaz byłego już prezydenta mają nastawić armię i naród przeciwko sobie nawzajem. Jest również odnotowane że para odmawia skorzystania z obrony przyznanej jej z urzędu i nie uznaje kompetencji tego sądu jak również tego iż oboje nie są już najważniejszymi osobami w Rumunii. Małżeństwo skazano na karę śmierci i rozstrzelano przy ścianie kamienicy, w której przy kaflowym piecu odbywał się ów proces.

Należy wspomnieć że Rumunia była wtedy krajem, gdzie w każdej ścianie i w każdym telefonie (oprócz telefonu prezydenta) były podsłuchy. Podsłuchiwano nawet ministrów i premiera, a kamery Securitate zaglądały im do alkowy. Szpiegowano i werbowano równieź ambasadorów i obywateli obcych państw, a przedstawicielstwa rumuńskie za granicą były gniazdami agentów DIE z pokojami wypełnionymi aparaturą podsłuchową, szyfrującą, bąblami (pomieszczenie, do którego nie przebiją się fale radiowe ani żadne inne, więc nie można podsłuchać odbywającej się w nim rozmowy). Ambasady miały też specjalnie wydzielone piętra z apartamentami dla pary prezydenckiej, na korytarzach tych pięter wisiały naturalnej wielkości portrety Eleny i Nicolae.

Elena
Na szczególną uwagę zasługują też wspomnienia autora opisujące życie i działalność polityczną żony prezydenta Rumunii, która była naukowcem i członkiem wielu ciał politycznych oraz naukowych w Rumunii, chociaż nie umiała płynnie czytać i nie grzeszyła ogładą, erudycją oraz kulturą, czyli cechami jakimi powinna odznaczać się żona głowy państwa i najważniejsza kobieta w komunistycznym kraju. Pacepa opisuje Elenę jako kobietę marudną, niezdecydowaną, dokuczliwą, kapryśną i dz kompleksem że to nie ona jest swoim mężem. Na tego ostatniego i kierowanie przez niego państwem ta kobieta miała spory wpływ. Jednak nie będę więcej spojlował, a zachęcam do lektury…

Tytuły kilku rozdziałów:
– Operacja „Horyzont”
– Mediator na bliskim Wschodzie?
– Rumuńskie miasteczko technologiczne
„Chcę futro z amerykańskich rysiów”
– Ambicje Eleny
– Nienawiść do Węgrów
– Mikrofony i władza
„Gwiazdy” dla towarzyszy
– Pomoc dla „Carlosa”
– Słaby punkt Austrii
– Deszcz pochwał dla przywódcy
– Lekcja komunizmu
– Oddziały Securitate w sytuacji „C”
– Rozmowy z Tito
– Unieszkodliwić RWE
– „12 km”
– Porwanie na prośbę Tity
– Zdobywanie „Candu” dla Rumunii
– Próbna depesza do Waszyngtonu
– Próbki pisma całej populacji
– Dama zwana Olgą
– Lekceważąco o Carterze

* Książkę autor dedykuje córce Danie i jej narzeczonemu Radu.

**Jak twierdził „najukochańszy syn narodu…..” najlepszymi towarami eksportowymi Rumunii za jego rządów (1965-1989) byli Żydzi i Niemcy. Komunizm rumuński umiał zarobić na emigracji tj. na wypuszczaniu z Rumunii żydów za opłatą. Dość wspomnieć że jeden z przewodniczących Światowego Kongresu Żydów był agentem zwerbowanym przez DIE. Umieli też zarobić na zachodnim kapitalizmie. – W większości z takich pieniędzy utrzymywała się komunistyczna Rumunia Ceausesców.

***Podobnym autorem do Pacepy jest np. Wiktor Suworow, o którego twórczości pisałem tutaj:

https://mikkeharry.wordpress.com/2016/08/13/wiktor-suworow-powiesci-o-anastazji-strzeleckiej/

https://mikkeharry.wordpress.com/2016/07/22/alfabet-suworowa-wiktor-suworow/

 

Wiktor Suworow – powieści o Anastazji Strzeleckiej

Oddaję pod uwagę czytelnika trzy powieści autorstwa byłego oficera radzieckiej armii i radzieckiego wywiadu wojskowego GRU. Na Władimirze Bogdanowiczu Riezunie bo tak naprawdę nazywa się Wiktor Suworow do dzisiaj w Rosji czeka kara śmierci. Autor porusza tematykę szpiegowską, historyczną, wywiadowczą i oczywiście – radziecką, a z racji tego że „Kontrola” (272 str.), „Wybór” (360 str.) i „Żmijojad” (256 str.) to powieści nie są pozbawione humoru, ale czasami czarnego i wielu żartów sytuacyjnych, które miały miejsce w rzeczywistości lub są faktem historycznym. Większość postaci i bohaterów tych trzech książek to również postacie historyczne i żyli naprawdę np. Nikołaj Jeżow i Ławrentij Beria.

kon

Moskwa, rok 1936. Nastia Strzelecka jest na pozór przeciętną komsomołką i pracownicą fabryki „Sierp i Młot”. Wkrótce jednak ta nadzwyczaj sprawna i zdeterminowana dziewczyna trafia pod opiekę wpływowego towarzysza Chołowanowa, sławnego pilota, zostaje przyjęta do kadry narodowej ZSRR i rozpoczyna intensywny kurs spadochroniarski. Kiedy podczas wielkiej powietrznej parady dochodzi do tragicznego wypadku, Nastia swoją niezłomną postawą zwraca uwagę samego towarzysza Stalina. Wódz przydziela ją do elitarnej jednostki służb specjalnych i Nastia rozpoczyna błyskawiczną karierę. Wygląda na to, że gotowa jest zrobić wszystko dla dobra komunizmu i Związku Radzieckiego…  „

*Powyższy opis można znaleźć również na każdym woluminie papierowego wydania powieści.

wyb

Kontynuacja powieści Kontrola. Rok 1939. Gestapo i czołowe wywiady świata tropią ukrywającego się w Berlinie niebezpiecznego jasnowidza Rudolfa Mazura, głoszącego niepokojącą przepowiednię. Tymczasem w Związku Radzieckim wciąż trwają czystki. Wszechwładne służby bezpieczeństwa kontrolują życie mieszkańców, także najwyższych działaczy państwowych, i nikt nie może czuć się bezpieczny. Rozpoczyna obrady kolejny zjazd partii, w którym biorą udział głównie nowi towarzysze, gdyż przeważającą większość delegatów z poprzedniego zjazdu już rozstrzelano. Stalin natomiast w ramach przygotowań do rewolucji światowej wyznacza agentów, którzy przejmą władzę w wybranych krajach. Bezgranicznie oddana komunizmowi agentka Nastia Strzelecka zostaje kandydatką do objęcia roli królowej Hiszpanii…  „

żmij

Najnowsza powieść Wiktora Suworowa, której mrożąca krew w żyłach, wciągająca akcja rozgrywa się przed wydarzeniami opisanymi w „Kontroli i Wyborze”. Rok 1936. W Związku Radzieckim toczy się potajemna i bezwzględna walka o władzę między towarzyszem Stalinem a trzema skłóconymi siłami – kierownictwem partii, dowództwem Armii Czerwonej i szefostwem NKWD. Kiedy z Dworca Jarosławskiego w Moskwie znika w tajemniczych okolicznościach przybyły z Władywostoku kurier, zaczyna się tym nadzwyczaj interesować sam Gienrich Jagoda, generalny komisarz bezpieczeństwa państwowego. W sekrecie każe to wyjaśnić młodemu i utalentowanemu enkawudziście zwanemu Żmijojadem. Sprawa przybiera nieoczekiwany obrót i prowadzi Żmijojada w coraz bardziej niebezpieczne kręgi. Niebawem w aferę zostają wciągnięci towarzysz Chołowanow – specjalny współpracownik Stalina – oraz pewna młodziutka, bystra dziewczyna z prowincji, która uwielbia taniec…  „

Główni bohaterowie

Ciech Ciechowicz

Rudolf Mazur

Żmijojad

Anastazja Strzelecka

Towarzysz Stalin

Nikołaj Jeżow

Towarzysz Chołowanow

Luśka Serojadka

Ławrentij Beria

i inni…

Alfabet Suworowa – Wiktor Suworow

W tym wpisie do wiadomoscic czytelnika oddaję kolejne przestudiowane przeze mnie dzieło byłego agenta GRU Wladimira Rezuna ps. Wiktor Suworow. Jest to jego pierwsza i jedyna książka przeznaczona tylko i wyłącznie dla polskiego czytelnika, a wydana w 2014 roku.

Mimo iż większosć dzieł tego autora traktuje o tematyce szpiegowskiej, wojskowej i wywiadowczej i o szeroko pojętym Związku Radzieckim to akurat „Alfabet Suworowa” zawiera dużo tematów współczesnych, na które autor pisze z własciwą sobie dozą humoru, czasami czarnego i niewybrednych żartów jak np. ten o rurze sciekowej na Kremlu i mauzoleum Lenina.

Wiktor Suworow przedstawia w tym dziele sylwetki osób, które według niego wywarły duży wpływ na losy swiata, Polski, Europy i ZSRR. Są to postacie historyczne takie jak Piotr Wielki i Leonid Breżniew jak również znane postacie współczesnej polityki takie jak Władimir Putin. Z Polaków, których opisuje autor w zbiorze figurują: Ryszard Kukliński i Józef Piłsudski (obaj ci panowie są bardzo podziwiani przez autora i wywarli wg. niego nie mały wpływ na losy Europy), Wojciech Jaruzelski i Feliks Dzierżyński (tych Polaków Władimir Rezun poważa już trochę mniej 🙂 ).

alf

Książkę czyta się miło i szybko, a znaleźć można w niej informacje z życia nie tylko zawodowego, politycznego czy służbowego i społecznego opisywanych przez autora osobistosci, ale i takie o ich prywatnych upodobaniach czy dewiacjach. Z racji tego że w zbiorze Suworowa występuje dużo Rosjan (np. Iwan Groźny), Gruzinów (Stalin i Beria) i Ukraińców ( Nikita Chruszczow i Wiktor Janukowycz) nie rzadko czytelnik może dowiedzieć się o pijaństwie bohaterów tej książki, a zarazem ludzi kształtujących politykę, gospodarkę i w ogóle losy ich ojczyzn. W przypadku pijaństwa narodowosc nie jest regułą bo Wiktor Suworow opisuje też w swoim stylu dzieje i to bynajmniej nie sceniczne francuskiego aktora – rusofila i przyjaciela Władimira Putina Gerard`a Depardieu.

Na kilkudziesięciu ostatnich stronicach książki znajduje się wywiad z autorem przeprowadzony przez Piotra Zychowicza – dziennikarza i historyka. Wywiad jest skierowany specjalnie do polskich czytelników. Gdyż podziwu i specjalnych względów jakimi darzy autor nasz naród on sam raczej nie ukrywa.

Władimir Rezun ujawnia w rozmowie z Piotrem Zychowiczem dlaczego zdecydował się zdradzić ZSRR i GRU, a co za tym idzie przejsc na stronę zachodu i przekazywać informację brytyjskiemu wywiadowi. Opowiada też o wielu nieznanych faktach ze swojego życiorysu jak np. dlaczego myslał nad popełnieniem samobójstwa zaraz po po przyjeździe do Wielkiej Brytanii i o tym jak jego pracę i zdradę ZSRR przeżyli jego żona i dziecko, którzy uciekli z ZSRR razem z nim.

Mimo strasznych i tragicznych przeżyć, przez które musiał przejsc autor nie traci on pogody ducha i poczucia humoru, a ten wolumin nie nadaje się tylko do przeczytania przez tych interesujących się tylko historią, polityką, wywiadami, wojnami i szpiegostwem. Bo jak już wspomniałem Suworow opisuje RÓŻNE postacie i pikantne szczegóły z ich życia prywatnego. Po niektórych z tych jakże wielkich i sławnych postaci nie spodziewalibyscie się nigdy takich upodobań i preferencji…

Jest też rozdział o Lechu Kaczyńskim i katastrofie/zamachu (niepotrzebne skreslić) w Smoleńsku, drodzy PIS-owcy…

Inne postacie figurujące w zbiorze:

Adolf Hitler

Ronald Reagan

Borys Bierezowski

Napoleon

Rasputin

Katarzyna ll

Francisco Franco

Pol Pot

Ławrientij Beria

Gieorgij Żukow

i wielu innych….

*Postacie te są pogrupowane w rozdziałach w porządku alfabetycznym po pierwszej literze nazwiska

I na koniec żeby przybliżyć czytelnikom wygląd indywiduów opisywanych przez autora. – Poniżej przyjaciel Putina i rusofil Gerard Depardieu:

ger

 

 

Tajemnice zakonu Synów Przymierza. Prawdziwa historia bractwa B’nai Brith

W tym wpisie chce oddać do wiadomości czytelnika to prawie 400-stu stronicowe dzieło francuskiego dziennikarza i publicysty Emmanuela Ratiera. Książka traktuje ogólnie o historii i to nie tylko tej tytułowej organizacji.

Dowiedzieć się z niej można o kulisach powstania B`nai B`rith i Ligi Antydefamacyjnej. O działalności pierwszej loży masońskiej stworzonej tylko dla Żydów w USA, w ubiegłym wieku. Autor opisuje strukturę organizacyjną i narodowościową ww. organizacji. Czytelnik pozna dzieje międzynarodowego żydostwa od jego początków tj. od emigracji Żydów z Europy do USA, tych którzy założyli tam Bnai B`rith, a potem zakładali stopniowo jej oddziały w Europie i innych częściach świata.

zak

Emmanuel Ratier stawia między innymi odważną tezę że Amerykę odkryli Żydzi uciekający z Europy przed prześladowaniami. Opisuje również wpływ członków i działaczy ADL (Ligi Antydefamacyjnej) na amerykańskie prawo, ustawodawstwo oraz prezydentów i senatorów. Należy wspomnieć również że wg. niego członkowie ADL są również braćmi Bnai B`rith, a te dwie organizacje przenikają się personalnie. Jedna jest bowiem zbrojnym ramieniem drugiej. Autor, w jednym z rozdziałów próbuje również udowodnić czytelnikowi że ADL to w sumie zwykła, ale dobrze zorganizowana siatka szpiegowska.

Czytelnik znajdzie w tej trudnej, a dla niektórych nudnej nawet do czytania książce opisy rytuałów i obrzędów Synów Zakonu Przymierza oraz pozna biżuterię jaką nosił przewodniczący zakonu i poszczególne stopnie wtajemniczenia w B`nai B`rith. Na kilkudziesięciu stronach znajdują się zeskanowane artykuły z gazet niemieckich, francuskich lub rosyjskich dotyczące działalności loży w poszczególnych krajach. Autor nie zapomniał też zeskanować oficjalnych biuletynów i gazetek samej B`nai B`rith. Jej zbrojne ramię - Liga Antydefamacyjna, walcząca z rasizmem i antysemityzmem również wydaje swoje ulotki, opracowania i biuletyny.

Francuski publicysta opisuje też relacje zakonu z lll Rzeszą oraz jego działalność pod zaborami w Polsce. Dodatek do książki zawiera przetłumaczone na język polski przemówienia prezydentów USA, byłego mera Paryża (Jacquesa Chiraca) i polskiego prezydenta – Lecha Kaczyńskiego, którzy dość często bywali na przyjęciach i bankietach wydawanych przez zakon. Emmanuel Ratier nie zapomina wspomnieć też o aspekcie finansowym tematu swojej książki tj.o tym skąd prześladowani w Europie Żydzi mieli pieniądze na założenie i prowadzenie tej żydowskiej organizacji, a dokonali tego imigranci żydowscy z Europy Zachodniej, a potem dołączyli do nich do USA Żydzi niemieccy.

Książka zawiera wiele nazwisk i to nie tylko członków ADL lub Zakonu Synów Przymierza, mało znane wydarzenia z historii opowiada z innej strony medalu. W dalszej części książki autor opisuje wpływ B`nai B`rith na powstanie państwa Izrael i twierdzi że dwie wymienione w książce organizacje mają działać po prostu na jego rzecz i dla zapewnienia bytu jego mieszkańcom. Wcześniej autor twierdzi że dwie organizacje opisywane w jego książce zajmują się działalnością charytatywną dla ogółu ludzkości, a nie tylko dla mniejszości żydowskiej, taką działalnością jak:

  • prowadzenie żłobków, szpitali i domów opieki
  • pomoc poszkodowanym w katastrofach naturalnych takich jak np. powodzie i trzęsienia ziemi
  • fundowanie stypendiów
  • prowadzenie wykładów akademickich i innych prelekcji
  • zbiórka pieniędzy
  • lobbyng

Na końcu książki znajduje się specjalny dodatek do wydania polskiego tj. przemówienie prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 2007 roku. W tym to roku działalność B`nai B`rith w Polsce została reaktywowana po tym jak zawieszono jej działalność w naszym kraju dekretem przedwojennego prezydenta. Bodajże Mościckiego.

Publicysta nie waha się też przed stawianiem takich tez, wg. których żydowscy bracia zajmują się również działalnością stricte przestępczą i szpiegowską np. zlecaniem zabójstw niewygodnych polityków lub działaczy, przenikaniem i infiltracją stanowych struktur policyjnych w USA oraz wspieraniem bądź zwalczaniem Ku Klux Klanu, w zależności od tego co leży w interesie amerykańskiej społeczności żydowskiej. Jak okazuje się tytułowa organizacja żydowska miała w przeszłości wpływ na wiele wojen i powstanie aktów prawnych ich dotyczących.

Żydowska kabała i B`nai B`rith miały nawet związek z psychoanalizą Sigmunda Freuda, który również był bratem w loży i wierze. Wg. autora jego badania nad psychoanalizą mogły być prowadzone w dużej mierze dzięki Zakonowi Synów Przymierza. Kto wie czy cała psychoanaliza nie została zaczerpnięta właśnie z kabały? Przecież Zakon po śmierci swojego brata – Freuda kontynuował jego dziedzictwo….

Jak już wspomniałem dzieło jest nie dla opornych bo czyta się je trudno i jako takie nie posiada spektakularnych zwrotów akcji, ale ciekawostki historyczne.

„Tajemnice zakonu Synów Przymierza. Prawdziwa historia bractwa B’nai Brith”
to książka o historii, której nie uczą w szkołach. Sam tytuł mówi za siebie….