Ładunek (Cargo) 2009

Mimo obszernego i zachęcającego do obejrzenia opisu na wikipedi w tej szwajcarskiej produkcji z 2009 roku po prostu nie ma na czym zawiesić oka. Odjeżdżam tutaj trochę od nowości 2016-2018 rok bo film ma już 10 lat i brakuje w nim zupełnie akcji, sensacji, strzelanin, mordobicia i czegokolwiek.

Na uwagę zasługuje tylko fakt że ten jakby poniekąd film sci-fi zakrawający na postapo nie jest produkcją amerykańską czego można by spodziewać się po kompletnej szmirze i nudzie jakimi bez wątpienia film jest. W szwajcarskim filmie o oryginalnym tytule „Cargo” i podtytule „Da draussen bist Du allein” („Tutaj na zewnątrz jesteś sam„) po prostu nic się nie dzieje, a historia opiera się na dialogach i opowiadaniach jej bohaterów.

Film jest w całości dostępny na YT i trwa 1 godzinę i 47 minut, a jego „akcja”rozgrywa się w większości na statku kosmicznym, na którym główna bohaterka pracuje jako lekarz.

Fabuła
Na ziemi nie mieszkają już ludzie bo została ona skażona. Ale jest przyszłość – rok 2267 i ludzie przenieśli się ze swojej zniszczonej planety w kosmos. Na stacje kosmiczne i tajemniczą planetę Rheę, a lot na nią jest bardzo drogi, więc mało homo-sapiensów może sobie na niego pozwolić. Toteż lekarka zatrudnia się do roboty na statku kosmicznym statku handlowym wiozącym materiały budowlane na inną stację kosmiczną. – Przynajmniej tyle dowiaduje się od załogi statku, ale w późniejszym czasie okazuje się to nieprawdą. Statek zmierza bowiem na planetę Rheę, na której mieszka też siostra lekarki. Rhea to jednak też kłamstwo…..

Statek handlowy wiezie też kilka milionów ludzi. Zahibernowanych i poupychanych w specjalnych kontenerach mieszkalnych, które się automatycznie przesuwają strasząc załogę. Ci zamrożeni i byli już mieszkańcy ziemi to właśnie nowi obywatele Rhea – rzekomo jednej z nadających się do zamieszkania, odkrytych we wszechświecie planet. Ten raj to po prostu symulacja, a zamrożonym ludziom się ona śni. I tak siostrze lekarki tylko wydaje się przez sen że po opuszczeniu ziemi, na której nastąpiła katastrofa ekologiczna mieszka teraz na nowej ziemi. – W pięknym ogrodzie Eden – Rhea. Ta radość i szczęście to jednak tylko oszustwo – symulacja.

Główna bohaterka za pomocą innego załoganta podłącza się więc do snu siostry żeby chociaż na chwilę się z nią zobaczyć i nadaje z tego pięknego snu nagranie dla oczekujących na podróż do Rhea. Oczekujących na statku kosmicznym. Informuje ich że nie ma nic takiego jak Rhea i że wszystkich oszukano, a ziemia da się jeszcze zamieszkać. Jej niezdatność do dalszego życia to też rzekomo kłamstwo!

Cargo

Ekoterroryści twierdzą jednak że na ziemi nadal rosną rośliny i jest powietrze, którym da się oddychać. Chcą aby zaślepieni iluzją nowego domu ludzie uwierzyli im i wrócili na swoją pierwotną planetę. Ci terroryści są ścigani przez władze za mówienie ludziom prawdy. Komuś więc zależy żeby homo-sapiensi nie dowiedzieli się prawdy o swojej byłej planecie i dalej płacili nie mało za możliwość udania się na Rhea, a w rzeczywistości do komory hibernacyjnej i kontenera mieszkalnego na statku kosmicznym gdzie czeka ich słodki i piękny sen.

Krótko po starcie statku handlowego lekarka twierdzi że jest na nim jakiś pasaże na gapę. Inna istota, której obecności załoga do tej pory nie wykryła, a nawet nie podejrzewała. Odhibernowuje zatem resztę załogi z kapitanem na czele i zaczyna się pościg po statku. Pościg właściwie nie wiadomo za czym bo historia nie wyjaśnia co było na statku, ale za to ginie kapitan zabity podobno przez to co ścigał. Medyczka odhibernowuje też jakieś dziecko, którego związku z wydarzeniami film również nie klaruje. Widz zobaczy w filmie broń, ale nie strzelaniny. Zobaczymy też skakanie z piętra na piętro w pomarańczowym skafandrze.

Mimo powyższego widz nie dowie się jednak po seansie o co w filmie chodziło bo kończy on się też jakby jeszcze w trakcie :D. Na końcu nie wiadomo czy ludzie wrócili na ziemię, czy wszyscy na Rhea :D. Nie wyjaśnia się też co dalej z terrorystami, których przywódcy zwłoki główna bohaterka znajduje na statku handlowym….

W ogóle konia z rzędem temu, kto napisze mi w komentarzu o czym i właściwie po co jest ten film! 😀 Skoro są lepsze i ciekawsze (takie z akcją, sensacją….) produkcje o ludziach w kosmosie w przyszłości. Coś się w nich nawet dzieje, a efekty specjalne i zdjęcia są lepsze niż tutaj i robione w wielu miejscach, a nie na w jednym – statku kosmicznym 😀 albo poczekalni.

Np.
https://mikkeharry.wordpress.com/2015/03/13/interstellar-2014/

https://mikkeharry.wordpress.com/2016/10/26/marsjanin-the-martian-2015/

https://mikkeharry.wordpress.com/2014/09/03/iron-sky/

Dane techniczne
Reżyser: Ivan Engler i Ralph Etter
Kraj produkcji: Szwajcaria
Rok premiery: 2009
Gatunek: sci-fi, postapo
Czas trwania: 1 godzina i 47 minut
Tytuł oryginalny: „Cargo”
Główne role: Regula Grauwiller ,Gilles Tschudi (jako kapitan), Michael Finger, Martin Rapold, Claude-Oliver Rudolph, Yangzom Brauen, Maria Boettner (jako siostra lekarki), Anna Katharina Schwabroh (jako lekarka)

 

Train to B(P)usan* – Pociąg do Pusan (2016)

*Mam dwie wersje nazwy miasta, do którego zmierzają pasażerowie pociągu z Seulu (Korea Południowa) – To tam rozgrywa się akcja kolejnego – azjatyckiego (?) filmu. W każdym razie jedna wersja jest przez „P”, a druga przez „B”. Druga może jest zangielszczona, ale mniejsza o to i wybierzcie sobie drodzy czytelnicy moich wypocin co chcecie :).

Trwająca prawie dwie godziny produkcja nie jest horrorem mimo iż traktuje o zombie. – Żywych trupach. Posiada akcję z policją i wojskiem w tle, ale nie ma w niej strzelanin. Akcja ta jest bardzo żywiołowa, a twórcy wykorzystali efekty specjalne godne azjatyckich filmów postapo. Szczególnie pod koniec historii (scena wypadku z udziałem płonącego pociągu).

Film jest też katastroficzny i posiada mnóstwo bohaterów, a jeszcze więcej bohaterów drugoplanowych (zombie, nieumarli ; w filmie zwani – zarażonymi). Dlatego twórcy ukazują tutaj ludzkie zachowania i postawy w sytuacjach kryzysowych i ostatecznych. Zachowania w stosunku do innego człowieka i zachowania ludzi różnych stanów, wieku (dzieci), zawodu, pozycji i płci. Ale chyba nie to było ich głównym celem….

Pus4

Fabuła
Szef wielkiej, koreańskiej korporacji zarządzającej finansami innych firm wychowuje małoletnią córkę w Seulu gdzie pracuje. Jej matka, a jego była żona mieszka w Pusan. Kilka dni przed swoimi urodzinami dziecko wścieka się bo dostało nie udany prezent i żąda natychmiastowego (jutro) wyjazdu do matki (Pusan). Ojciec planował to, ale kilka dni później. Ulega jednak namowom córki zważając na to że nigdy nie był dobrym ojcem i myślał tylko o sobie przez co odeszła jego żona (jak potem stwierdzi dziecko) i oboje wyjeżdżają do Pusan na drugi dzień.

Najpierw samochodem na dworzec kolejowy. Mało nie wpadli na kolumnę służb ratunkowych i policji pędzącą przez stolicę Korei Południowej. Już wtedy w mieście zaczęło dochodzić jednorazowych i jednoosobowych zamieszek spowodowanych przez ludzi (?) zachowujących się jak zombie. Zakrwawieni zakażeni wałęsali się wygięci w pół i gryźli jeszcze żywych, którzy po ugryzieniu też stawali się zakażeni….

Heh, a zaczęło się od potrąconej przez samochód lamy. Lama spacerowała sobie po terenie skażonym drobnym wyciekiem z pobliskiej fabryki. Fabryki, której finansami zarządzał ojciec dziewczynki.

Gdy już dotarli na dworzec to wsiedli w pociąg do Pusan, a podróż miała trwać godzinę. Podróżowali wraz z innymi pasażerami – grupą koreańskich sportowców z pałkami drewnianymi, dwiema podstarzałymi siostrami, grubasem z ciężarną żoną i prezesem seulskiego przedsiębiorstwa komunikacyjnego zarządzającego autobusami i taksówkami w mieście. Jedzie on pociągiem bo maszyny jego przedsiębiorstwa przestały jeździć, a w stolicy wprowadzono stan wyjątkowy jak potem pasażerowie pociągu do Pusan dowiedzą się z telewizji.

Do jednego z wagonów, tuż przed odjazdem dostaje się zarażona i za kilka minut wszyscy podróżni zaczną walczyć ze sobą o przetrwanie. Nie tylko człowiek z zombiakiem, ale i człowiek z człowiekiem (zachowania i postawy w sytuacjach).

zo

W pociągu
Już zanim ruszyli mała córka szefa firmy zarządzającej finansami innych firm zauważyła za oknem pociągu że ludzie na peronach dziwnie się zachowują. Jeden skacze na drugiego i gryzą się. W pociągu inwazja zombie zaczyna się od ugryzienia panny z obsługi maszyny. A potem już idzie lawinowo – pasażer za pasażerem.

Wreszcie większość podróżnych staje się tylko zwierzętami kierowanymi pierwotnym instynktem – jeść! A mała grupa nie zarażonych postara się (nie będzie miała wyboru) przeżyć podróż do Pusan.Żeby obronić swoje rodziny, a niektórzy tylko siebie (prezes komunikacji w Seulu :P) będą musieli nie tylko uciekać z wagonu do wagonu aby zostawiać w tylnych przedziałach zarażonych, ale też walczyć z nimi na gołe pięści gdy rozdzielą się ze swoimi bliskimi i zapragnął po nich iść.

W międzyczasie konduktor melduje przez interkom że nie zatrzymają się na kilku stacjach gdyż tamtejsze miasta zostały całkowicie opanowane przez zarażonych. Do akcji wkracza wojsko i w całym kraju zostaje wprowadzony stan wyjątkowy. Gdy sytuacja już się wyklarowała – mamy w całej Korei Południowej inwazję zombie konduktor miewał już tylko szczątkowy kontakt radiowy ze stacjami w miastach, które miał przed sobą jego pociąg.

Tata najmłodszej pasażerki był wysoko postawionym człowiekiem i gdy konduktor zameldował że na kolejnej stacji zatrzymują się aby wysiąść prosto w objęcia wojska, które zabierze ich w bezpieczne miejsce i podda kwarantannie dzwoni do znajomego kaprala południowokoreańskiej armii, z którą jego firma też prowadzi interesy aby poprosić o pomoc TYLKO dla siebie i córki. Wojskowy zgadza się po obietnicy sowitego wynagrodzenia i każe iść mężczyźnie w innym kierunku niż tłum, który wyskoczy z pociągu i uda się na główny plac przed dworcem. – Tam czekają już żołnierze…..zarażeni! A za wschodnią bramką mają czekać ludzie kaprala i czekają…..zarażeni!

Toteż wszyscy pasażerowie musieli udać się nazad do pociągu pełnego zombie i chcąc nie chcąc pojechać nim do Pusan. Jak się jednak okaże w bezpiecznym według doniesień mieście też nie czeka garstki ocalałych nic dobrego. A po każdej przygodzie z zombiakami i ze sobą samymi ludzi zostaje jeszcze mniej i tylko trzy osoby, a w tym dwie kobiety przeżyją tą inwazję. Ale nie powiem które! 😛 – Oglądać!

Tak to jest. – Żeby przeżyć inwazję zombie w pociągu trzeba sobie pomagać co zobaczymy na przykładzie małej córki szefa firmy….i starszej kobiety, na przykładzie grubasa w niebieskim garniturze i jego ciężarnej żony. – Te cztery osoby mimo początkowej nie chęci do siebie samców alfa będą sobie pomagać w celu przeżycia trochę dłużej :).

Można też sobie nie pomagać, ale pchać innego pasażera nogą prosto w objęcia zombie żeby te zajęły się nim i dały drugiemu czas na ucieczkę. Można nie wpuszczać kilkoro nie zarażonych do bezpiecznego wagonu i blokować drzwi w celu przeżycia jeszcze dłużej. Jednak myśląc tylko o sobie przeżyje się dłużej – to w tym filmie widzimy na przykładzie prezesa seulskiej komunikacji. Który zostanie zarażony na sam koniec filmu zaraz po jedynym konduktorze, a ostatnią osobą, którą ugryzie będzie prezes firmy odpowiedzialnej za drobny wyciek w fabryce i ojciec najmłodszej pasażerki w jednym….

Wyróżniam scenę!
Scena z płonącą lokomotywą (1 godz. 31 min. 50 sek.) i wypadkiem, który spowodowała uderzając w stojące na bocznicy dwa pociągi. Twórcy dali tutaj dobre efekty specjalne i zniszczyli dużo żelastwa :P. Przysporzyło to więcej kłopotów pasażerom biegającym sobie wtedy po bocznicy w celu poszukiwania bezpiecznego pociągu, którym wyjechał jeszcze przez chwile żywy konduktor.

 

Ta przygoda (po wypadku) mrozi trochę krew w żyłach, a sama scena jest jakby poniekąd katastroficzna :).

Dojechali już prawie do końca. Jeszcze tylko ze dwa ugryzienia, płacz dziecka i baba w ciąży kierująca lokomotywą.

I puste, spokojne Pusan, skurcze ciężarnej, której zdaje się nikt nie pomoże urodzić bo nikogo w mieście nie ma, śpiew dziecka i prosto przez tunel w objęcia ; matki ?, nie – żołnierzy…..zarażonych?

Dane techniczne:
Gatunek: Dramat, horror
Kraj produkcji: Korea Południowa
Reżyser: Sang-no Yeon
Główne role: Su-an Kim, Yu-mi Yung, Yoo Gong, Woo-sik Choi, Don-seok Ma, So-hee Ahn, 
Nagrody: dwie nominacje
Czas trwania: 1 godzina i 58 minut
Boxoffice: 87 547 518 milionów dolarów

Tytuł południowokoreański: „Boo-san-haeng”

Tytuł polski?: „Zombie Express”