Przegląd zamachów – Barcelona (najnowszy)

Pod wpływem zamachów terrorystycznych w katalońskiej Barcelonie w Hiszpanii, całkiem niedawnych z resztą bo terrorysta z hiszpańskiej enklawy w Maroku był łaskaw dzisiaj (17.08/2017) porozjeżdżać ludzi i turystów ciężarówką, a potem ze wspólnikiem do nich strzelać i barykadować się w restauracji naszły mnie takie oto wieczorne rozkminy, gdy wróciłem ze spotkania mojej partii i włączyłem szklany ogłupiacz:

„Wracam ze spotkania do domu żeby przeredagować jeden KoLibrowy kwitek, włączam szklane narzędzie propagandy, a tutaj zamachy! W Barcelonie! Nie było mnie dwie godziny w domu i….i tak można ich samych zostawić.” – MikkeHarry na FB o 22:33 ; 17.08/201

„Bo żeby kogoś zabić nie potrzeba pistoletu. Wystarczy go rozjechać ciężarówką i skutek będzie taki sam. Dostęp do broni ludzie mają utrudniony i ile w ogóle znacie osób posiadających broń, a ile posiadających samochód?

Patrzcie na ulice. Ile jeździ potencjalnych morderców! Dlaczego nie wprowadzić pozwolenia na samochody tylko dla uprzywilejowanych jak na broń? Czy wariat z palcem na spuście jest niebezpieczniejszy niż wariat z ręką na kierownicy?” – MikkeHarry o 22:37 na FB ; 17.08/2017

*Kilka godzin po tej bestialskiej masakrze dokonanej oczywiście przez muzułmanów do ataku było łaskawe przyznać się Państwo Islamskie ustami swojej agencji prasowej.

Do zamachów terrorystycznych w Europie zaczynamy się powoli przyzwyczajać i traktować je jak coś normalnego. Czy jak jakiś zdarzy się na sąsiedniej ulicy też będziemy tak reagować? Ja już przestałem liczyć i prawie słuchać…

Polska wolna od islamskich Imigrantów!

Stop relokacji pod przymusem!

 

Reklamy

Rzetelność w mediach

Biały Angol rozjeżdża muslimów pod meczetem – atak, zamach, wypadek i terroryzm.

Muzułman rozjeżdża zagranicznych turystów na promenadach – incydent!

Zwróćcie uwagę drodzy czytelnicy moich wypocin że w pierwszym przypadku kolor skóry i narodowość sprawcy są przez media podawane w dziennikowych migawkach, a w drugim przypadku nie :). Gdy dojdzie do ataku lub zamachu to słowo muzułmanin (jeśli to on go dokonał) jest przemilczane, chyba że terrorystą jest biały Angol to można powiedzieć o herbaciarzu-białasie. Niech go nienawidzą! A co? Psy będą na nim wieszać bo to terrorysta 🙂 Ale muslim – nie :).

I dlaczego jedno rozjechanie ludzi lub muzułmanów ciężarówką jest zamachem, a inne incydentem? Co to za różnica?

Tymczasem dzisiaj doszło do kolejnych zamachów bo dzień zamachów to dzień stracony…..Aaaaaa i przyszły terrorysta – syn Polki i Tunezyjczyka, o którym służby już dawno wiedzą że jest niebezpieczny, a mimo to przedłużyły mu pozwolenie na broń :). (Francja). Będzie coś z tego?

„Turcja jest najlepszym krajem na świecie”

W dzisiejszej „kulturze i rozrywce” udajemy się za zachodnią granicę i sprawdzamy co słychać u niemieckich Turków. Niektórzy twierdzą że nie ma kogoś takiego jak „niemiecki Turek” podobnie jak nie ma czegoś takiego jak koński szczur. Nawet jeśli szczur mieszka w stajni…

Dzisiejsze tłumaczenie wpisu gościnnego pewnej niemieckiej nauczycielki, ale raczej tureckiego pochodzenia – Lamya Kaddor. Uświadamia czytelnikowi co czują „niemieccy Turcy” oraz jak są traktowani w Niemczech i w Turcji lub kim sami się czują. Lamya Kaddor uczy wielu Turków mieszkających w Niemczech. Artykuł wspomina też trochę o tym co dzieje się teraz w Turcji. Także w sobotnim wpisie wyjeżdżamy za granicę i to dwie.

„Wielu niemieckich Turków czuje się jeszcze za mało przyjętych. Również dlatego identyfikują się z Erdoganem (prezydent Turcji – przyp. MikeHarry) i jego opowieściami o dumie i sile.

Wpis gościnny Lamyi Kaddor.

Turcja jest najlepszym krajem na świecie. Takie i temu podobne zdania słyszałam przez ostatnie 13 lat od młodych niemieckich Turków jako nauczycielka w Zagłębiu Ruhry. Tak jak przedtem nadal dzieci i młodzież zafascynowani są ojczyzną swoich pradziadków. Sami znają ją tylko z urlopów albo myślą że znają. Gwarancją tego że Turcja jest najlepszym krajem na świecie zdaje się być dla nich jej prezydent – Recep Tayyib Erdoğan.

Tą obietnicą turecki rząd przynajmniej obejmuje swoich współobywateli w Niemczech. Wiele moich uczennic i uczniów z turecką historią pochodzenia identyfikuje się z wyznawanymi przez turecki rząd wartościami takimi jak: duma, honor i siła. Czują się wartościowi i częścią tej narracji. W Niemczech przeciwnie, czują się uzależnieni. Młodzi niemieccy Turcy nie czują się jak część całości, ale w najlepszym razie jak mniejszość, na którą patrzy się z góry z nieufnością i brakiem zaufania.

Obcy w obu kulturach
Moi uczniowie z tego kręgu kulturowego czują się odrzuceni i dyskryminowani. Nic dziwnego więc że wielu na moje pytanie któremu narodowi i któremu państwu się powinni podporządkować ?odpowiada jasno i bez wahania: Jesteśmy Turkami. Żeby stwierdzić w następnym zdaniu że w Turcji nazywani by byli Niemiaszkami.Teraz dwa toki myślenia, a później wyjaśni się im ich własny dylemat.Są niemieccy Turcy, którzy dotarli do ważnego i widocznego miejsca w naszym społeczeństwie. Są to fantastyczni artyści, literaci i naukowcy, bez których Niemcy były by biedniejsze. Ale są też tacy, którym jest wyraźnie trudniej przeżyć socjalną akceptację. Po prostu jest im łatwiej uznawać siebie samych za Turków niż za Niemców. To tkwi też w naszych debatach, które od dziesięcioleci są prowadzone ze stereotypami: Turcy nadchodzą, ratuj się kto może – zatytułował swój egzemplarz der Spiegel w 1973 roku.

Stereotypy o Turcji nadal istnieją
Wiele moich uczniów i uczennic z tureckimi korzeniami skarży się też dzisiaj na jednostronne sprawozdania i doniesienia w mediach. To że prezydent Erdogan nie reprezentuje całej Turcji nie jest wystarczająco jasno podane. Gdy mówi lub pisze się o polityce Erdogana to zawsze kojarzy się to z Turcją. Chociaż oczywiście zachowanie tureckiego prezydenta potwierdza ten stereotyp: On jest Turcją, a Turcja jest nim.

Faktycznie jest często zapominane że Turcja stoi teraz przed swoim największym od założenia państwa wyzwaniem w polityce wewnętrznej: Eskalacja konfliktu z Kurdami i terrorystyczna organizacja PKK (Partia Pracujących Kurdystanu – przyp. MikeHarry) jest aktywniejsza niż przed kilkoma laty. Państwo Islamskie również przeprowadza zamachy terrorystyczne w Turcji. Kraj przyjął 3 miliony syryjskich uchodźców, a gospodarka popadła w zapaść i próba puczu w poprzednim roku też zostawiła ślady. I to są w tym czasie największe i najwidoczniejsze wyzwania.

Partia rządząca AKP w ogóle i Erdogan w szczególności mają swój udział w rozwoju powyższego. Najpóźniej od protestów w Gezi-Parku i stłumienia tego ruchu przemocą i pałkami w roku 2013 jest to coraz wyraźniejsze. Żadnych pytań, Erdogan zrobił przede wszystkim dużo ważnego i dobrego dla kraju oraz poprowadził go sporo i wyraźnie na przód. Ale te sukcesy się kiedyś odwróciły i tureckie społeczeństwo jest coraz bardziej podzielone, a rząd coraz rzadziej wybiera praworządne i konstytucyjne środki aby znaleźć rozwiązanie problemu.

Wielu Turków nie życzy już sobie wstąpienia Turcji do UE
W tej sytuacji nie tylko wielu Turków, ale też niemieckich Turków otwarcie wyraża tęsknotę za silną ręką,która nie ustąpi tym wyzwaniom (podejmie je – przy. MikeHarry). W Erdoganie widzą urzeczywistnienie tego, a on sam w usilnie forsowanej transformacji do systemu prezydenckiego jedyną możliwość stawienia czoła przeciwnikowi, który według jego przekonania czai się wszędzie.

Od pomysłu że Turcja mogła by stać się częścią Unii Europejskiej coraz więcej niemieckich Turków nabiera dystansu. Nie chcą go już więcej urzeczywistniać, a zamiast tego skarzą się na nieuczciwość unijnych partnerów w rozmowach akcesyjnych. Turcja powinna się przeorientować na inny kierunek – tak to często brzmi. Do istniejącej i rosnącej nieufności rzuca im się w oczy że z Niemiec wydalono 13 imamów islamskiego związku wyznaniowego Ditib (organizacja koordynująca w całych Niemczech działania społeczne, religijne i kulturalne meczetów i gmin muzułmańskich z Niemiec, które do niej należą z siedzibą w Kolonii – przyp. MikeHarry), którzy na zlecenie tureckiego rządu donosili na członków swojej gminy muzułmańskiej.Śledztwa przeciwko imamom z Ditib trwają i rośnie polityczna presja na największe islamskie organizacje w Niemczech.

Dlatego organizacja Ditib powinna zrewidować swoje struktury jeśli chce być uważana za islamskiego partnera do rozmów w Niemczech. Musi być też niezależna i samowystarczalna. Oderwanie się od Turcji było by właściwym i ważnym krokiem. Ale to oznaczało by też ogromne straty finansowe., które nie były by przypuszczalnie zrekompensowane niemieckiemu państwu. Kto powinien w przyszłości opłacać imamów? Duża część z 900 pracujących imamów, którzy w wielu miejscach robią dobrą robotę było by bezrobotnych i wyjechałoby do Turcji. Chcemy tego?

Samo oderwanie się od Turcji nie wystarczy żeby wiarygodnie reprezentować tutaj interesy muzułmanów. Ditib wzbrania się przykładowo ciągle przed współpracą z mniejszymi i liberalniejszymi reprezentantami muzułmanów takimi jak związek e.V (pozarządowa organizacja na rzecz ochrony środowiska i natury w Niemczech – przyp. MikeHarry). Sama praca w tak zwanym Zarządzie Koordynacyjnym Muzułmanów, w którym zasiadają największe islamskie organizacje i te o podobnych przekonaniach jest przyćmiewana przez intrygi w ich wewnętrznych władzach. To też musi się zmienić

Wrogość do islamu jako zabójczy argument
Wszystkie te różnorodne tła prowadzą w końcu do dalszego i naglącego problemu. Nie mało Turków jak i niemieckich Turków zwęszyło w krytyce Ditibu jak i tureckiego rządu islamofobię/wrogość do islamu. Ale to się zgadza bo odrzuca się ich z powodu tego że są muzułmanami, a nie Turkami. To da się przypisać rasistom i prawicowo-populistycznym politykom, ale nie większości mieszkańców Niemiec.

Musi być możliwe krytykowanie AKP i Ditib tez publiczne bez wyciągania maczugi islamofobi. Jest też niebezpiecznie lekceważyć rosnący problem wrogości do islamu aby zmusić do milczenia politycznie nieprzyjemnych (niepoprawnych – przyp. MikeHarry) krytyków. Obserwuję też że przez lata współbojownicy w walce o niemiecko-tureckie i muzułmańskie interesy czują się urażeni gdy też są nagle traktowani jak wrogowie i atakowani jak mówią coś krytycznego o Erdoganie lub Ditib. Ważni sympatycy Turków i niemieckich Turków grożą że są zastraszani lub będą zastraszać.

Na koniec turecka partia rządząca i prezydent Erdogan urastają na sporze z Niemcami. Sprawa z uchodźcami doprowadziła do tego że Turcja zyskała na znaczeniu dzięki naszej polityce wewnętrznej. Aresztowanie dziennikarza die Welt-u Deniza Yucela przyniosło kolejny konflikt. W jego następstwie w wielu gminach utrudniane są wystąpienia polityków wysokich rangą z Turcji. Też jak turecki minister gospodarki Nihat Zeybekçi w Kolonii i turecki minister spraw zagranicznych Mevlüt Çavuşoğlu w Hamburgu mogli mówić że było by rozsądniej dla takiej demokracji jak Niemcy nie rzucać tureckim politykom kamieni na drogę (pod nogi – przyp. MikeHarry). Tylko tak zarzut wadliwej praworządności i ograniczonej wolności wypowiedzi może być wiarygodnie przekazany do Turcji.

Nie możemy pochopnie generalizować (uogólniać)
Tak turecki rząd jak i nasza polityka znajdują się teraz w walce wyborczej (kampanii) i żyją często według schematu przyjaciel-wróg z powodu polaryzacji i politycznej retoryki. Niemiecko-turecki konflikt już od dawna nie dotyczy tylko polityków z obu krajów. Najmocniej trafia w niemiecko-tureckich współobywateli. Każdy kto stawia ich pod ogólnym zarzutem niedemokratyczności i braku praworządności myśli/uważa oczerniająco w stosunku do nich tylko dlatego że sympatyzują z Erdoganem i wzmacnia to napięcie. Wielu niemiecko-tureckich współobywateli czuje się przez to zmuszonych do obrony Erdogana i jego polityki ponieważ wiążą z nimi części swojej tożsamości.

Rozwiązanie może wyglądać tak: Wszyscy powinniśmy mimo politycznych i społecznych napięć zachować zimną krew i pozostać spokojnymi. Musimy rozpoznać że my jako niemieckie państwo musimy przedkładać więcej propozycji i oferować więcej wartości żeby młodym Niemcom z tureckimi korzeniami zapewnić równoważne i takie samo miejsce w naszym społeczeństwie. W przeciwnym razie młodzi Niemcy z tureckimi korzeniami będą musieli dalej zabiegać o swoją prawowitą rolę w tym kraju. Jednocześnie muszą oni zaprzestać pochopnego i lekkomyślnego odrzucania krytyki tureckiego rządu jako wrogiej Turcji czy islamowi. Ostatnio nie chodzi tu o pro-Erdogan albo kontra Erdogan. Chodzi o nas samych. Chodzi o nas wszystkich. Chodzi o naszą wspólną tożsamość w Niemczech.”

Oryginalny artykuł: http://www.zeit.de/gesellschaft/2017-03/deutschtuerken-tuerkei-ditib-werte-zugehoerigkeit/seite-2

Napis pod pierwszym zdjęciem na stronie 1: „Fani tureckiego prezydenta Erdogana na manifestacji w Berlinie w lutym 2014 roku”.

Napis pod video: „Turecki minister spraw zagranicznych Mevlüt Çavuşoğlu na spotkaniu z Sigmarem Gabrielem (polityk i samorządowiec z SPD, były premier Dolnej Saksonii oraz były minister gospodarki, środowiska i energii. Od 2017 roku minister spraw zagranicznych) powiedział że Niemcy zaniechają przygotowań do referendum konstytucyjnego”.

*Wierzę że sobotni wieczór z geopolityką i opinią niemieckiej nauczycielki tureckiego pochodzenia się spodobał bo się namęczyłem. Zachęcam też do dyskusji w komentarzach na temat tego tekstu. A jutro wracamy z bliskiej zagranicy bo już jutro kolejna petycja!….

Mustapha Kemal Atatürk. Narodziny republiki (Mustapha Kemal Ataturk: Naissance d’une République) 2005

Francuski film dokumentalny opowiadający o drodze Mustapha Kemala Atatürka do władzy w Turcji. Twórcy opowiadają o tym co działo się bezpośrednio po obaleniu kalifatu w tym kraju i opisują krok po kroku etapy rządów „ojca Turka” poruszając takie zagadnienia jak: młodoturcy, ludobójstwo Ormian i udział w nim „ojca Turka”, okupacja Turcji przez obce mocarstwa, sekularyzacja państwa tureckiego i jego droga do republiki, interwencjonizm państwa w gospodarkę ściśle zawarty w doktrynie kemalizmu, tureckie prawodawstwo w latach 1920-1938 bp w te lata Mustapha Kemal był premierem i pierwszym prezydentem Turcji, więc miał wpływ na jej politykę.

Wstęp do czasów kemalizmu zaczyna się w filmie od upadku Imperium Osmańskiego i jego przyczyn oraz roli głównego bohatera (postaci historycznej) w tym że imperium.

Godzinny film zawiera fragmenty przemówień tureckiego przywódcy, a jego twórcy stawiają pytanie czy reżim Mustaphy Kemala można nazwać dyktaturą i porównują go do dyktatur zachodniej Europy takich jak ta w faszystowskich Włoszech, ale twierdzą też że turecka odmiana dyktatury zaczerpnęła dużo z ZSRR. Tureccy obserwatorzy mieli być rzekomo wysyłani do tego tworu państwowego aby zobaczyć jak funkcjonuje bolszewizm i wprowadzić jego rozwiązania w tureckiej republice „ojca Turka”.

Widz dowie się z tego krótkiego dokumentu o tym kto wymyślił przydomek „ojciec Turek” i nadał go prezydentowi oraz kiedy tureckie kobiety otrzymały prawa wyborcze. Wspominane jest w nim też tureckie prawodawstwo czasów kemalizmu i stosunek republiki do religii muzułmańskiej oraz obyczajowe i kulturowe zakazy i nakazy obowiązujące w latach 1920-1938 na mocy pierwszej tureckiej konstytucji. Niektóre z nich obowiązują do dziś, a znieważanie pierwszego prezydenta i hańbienie jego imienia jest we współczesnej Turcji ścigane prawem i surowo karane.

Film opowiada też krótko o losach ortodoksyjnych muzułmanów ze wsi w Turcji Kemala jak i o tureckiej armii tamtych czasów. Wątek historyczny dokumentu kończy się zdjęciami z pogrzebu „ojca Turka” i podsumowaniem wpływu jaki wywarł on na republikę turecką i życie codzienne oraz prawo we współczesnej Turcji. Wg. twórców filmu idee Mustaphy Kemala są dzisiaj ściśle kultywowane i przestrzegane przez turecką armię, a chcąc zdyskredytować i oczernić polityka w Turcji należy mu zarzucić i udowodnić odstępstwo od zasad kemalizmu….

Dokumentaliści największy nacisk położyli tutaj na zobrazowanie widzowi skali laicyzacji państwa tureckiego za rządów „ojca Turka”, która przetrwała tam do dziś.
Mnie najbardziej zaciekawił fragment dokumentu o reformie pisowni, języka i alfabetu tureckiego oraz ten o stosunkach kemalowskiej Turcji z innymi państwami w tym z muzułmańskim światem arabskim.

*Mustapha Kemal Atatürk – urodzony w 1881 roku w Salonikach turecki polityk, wojskowy oraz współtwórca republiki tureckiej i jej pierwszy prezydent. Zmarł w 1938 roku w Stambule. Odznaczony między innymi Orderem Królewskim Korony królestwa Prus i medalem wojennym Imperium Osmańskiego (tur. harp madalyasi) – Gwiazdą Galipoli, Żelaznym Półksiężycem.

**Kemalizm (tur.Atatürkçülük ) – doktryna bazująca na sześciu zasadach (strzałach), którą w swojej polityce i działaniu kierował się pierwszy prezydent tureckiej republiki. Te zasady zostały przyjęte do tureckiej konstytucji w 1937 roku. Na mocy tych zasad doszło do czterech interwencji wojskowych w Turcji z za granicy np. w roku 1980. Kemalizm odnosi się nie tylko do tureckiej historii czy współczesnej polityki Turcji, ale określa jeszcze ład społeczny i zasady, którymi każdy Turek powinien kierować się w swoim obywatelskim życiu.

„Kemalizm głosi równość każdego obywatela. Kształtuje tożsamość narodową i nakazuje wzajemną samopomoc obywateli. Tureccy politycy muszą kierować się kemalizmem powszechnie rozumianym jako dobro narodu i obywateli, zarzucenie działania niezgodnego z duchem kemalizmu jest poważnym oskarżeniem, a jego udowodnienie politykowi jest równoznaczne z wydaleniem ze struktur rządowych.

Zgodne z duchem kemalizmu jest to, by każda przedsiębiorczość, działalność gospodarcza, prowadzona była nie tylko w celu wzbogacenia podmiotu, ale także miała wartości społeczne. Za powszechny obowiązek uznaje się więc wspieranie bądź prowadzenie inicjatyw charytatywnych. Budowane są między innymi sierocińce, domy dziecka, pensjonaty, schroniska dla bezdomnych.” – Kemalizm wg. wikipedii.

Strzały kemalizmu to min. etatyzm głoszący potrzebę interwencji państwa w gospodarkę i sekularyzm rozumiany jako rozdział religii od państwa/republiki i reformizm – zakłada on unowocześnienie struktury organizacyjnej państwa i stałe dążenie do rewolucji oraz otwarcie kraju na rozwój i nowe ideologie.

Dane techniczne filmu:
Czas trwania: 1 godzina
Kraj produkcji: Francja
Rok premiery: 2005
Reżyser: Séverine Labat
Gatunek: dokumentalny
Oryginalny tytuł: „Mustapha Kemal Ataturk: Naissance d’une République”

kemalMustapha Kemal Atatürk (1881-1938)

Mało muzułmańscy imamowie

Państwo Islamskie ma listę ludzi do odstrzału na zachodzie. I nic w tym dziwnego gdyby figurowały na niej same niewierne psy. Tymczasem ISIS do odstrzału przeznacza swoich braci w wierze i to muzułmańskich duchownych z Kanady czy Wielkiej Brytanii lub USA. Ostatnio na tej liście obok innych liberalnych imamów z Europy znalazł się niemiecki duchowny – Pierre Vogel, konwertyta, który przyjął kiedyś islam, a jego płomienne kazania wywoływały kontrowersje w Niemczech i niemieckich mediach (gościu jest tam bardzo sławny) oraz zapalały do działania wiernych Allacha. Czymś musiał sobie podpaść…

Zawsze w Niemczech zarzucano mu przyczynianie się do radykalizacji młodych muzułmanów, ale dla Państwa Islamskiego jest widocznie za mało radykalny bo jego przedstawiciele chcą widzieć tego odszczepieńca martwego. Sam Vogel fakt znajdowania się na liście do odstrzału ISIS używa do swoich celów i staje się dzięki niemu jeszcze sławniejszy. Jednak niemieckie służby specjalne ds. zapobiegania terroryzmowi interesowały się nim już wcześniej. Imam był również rozpracowywany operacyjnie pod kątem swoich związków z terroryzmem.

ISIS wezwało do zamordowania Vogla, a w propagandowym magazynie Państwa Islamskiego pt. „Dabiq” milicja ISIS określa tego byłego boksera, dzisiaj 37-mio latka o odstępstwa od wiary i powinno się go zabić. Islamiści otwarcie są zdania że ten duchowny przyjął wygodę zachodniego świata i zdecydował się na spokojne i komfortowe życie w krajach najstarszych wrogów islamu. Artykuł w „Dabiq” – u, zawiera też zdjęcie Vogla z podpisem – „Zabijajcie imamów niewiernych na zachodzie!”.

pierre-vogelPierre Vogel

Imam ostatnio krytycznie wyrażał się o zamachach islamskich terrorystów w Europie. O tych w Paryżu (redakcja szydzącego pisma, w której zastrzeleni zostali również satyrycy pochodzenia arabskiego i muzułmanie) i w Brukseli (lotnisko, na którym o mały włos nie zginęli w zamachu bombowym polscy europosłowie). Duchowny napisał na FB że takich zamachów wyraźnie i surowo zabrania Koran! Dodał że w jego przekonaniu takie zamachy są grzechem (haram) i wystosował do swoich zwolenników apel aby trzymali się od tego (terroryzmu) z daleka i jeśli dowiedzą się że ktoś planuje zamach mają go powstrzymać. I to takimi opiniami i wpisami na FB duchowny zasłużył sobie na miejsce na liście „do odstrzału” Państwa Islamskiego! Potępiał zamachy przeprowadzane przez jego braci w wierze, ale radykalizację młodych muzułmanów to mu zarzucają…

Kolejny artykuł w periodyku ISIS jest poświęcony zamachowcom z Brukseli. Ten kto go przeprowadził i konstruktor bomb komórki terrorystycznej są tam gloryfikowani. To podobno oni wysadzili się obaj w powietrze w budynkach brukselskiego lotniska. W tych zamachach zginęły 32 osoby, a w „Dabiq” grozi się zachodowi kolejnymi zamachami, które będą jeszcze bardziej szokujące czy gorzkie niż te w Brukseli i Paryżu.

Sam imam używa do swoich celów wezwania do jego zabicia i na FB odczytał fragment z magazynu ISIS jako argument przeciwko podziałowi jego krytyków. Wezwanie jest określane jako temat na strony tytułowe takich niemieckich gazet jak „Bild” czy „Der Spiegel”. Przede wszystkim według radykalniejszych salafitów na niemieckiej scenie Vogel ma problem z wiarygodnością. Ale jego obecność na liście „do odstrzału” obok innych liberalnych imamów powinno służyć raczej za potwierdzenie jego wpływów na tej scenie…..

*Czy za ten tekst MikeHarry nie trafi na ta listę? Bo skoro i muzułmanina chcą zabić to co dopiero niewiernego psa :).

Nicea…

Ładnie to tak solidaryzować się z mieszkańcami kraju, na którego terytorium ginął nasze rodaczki?

Małgorzata i Magdalena nie zginęły w wypadku ani w skutek choroby, ale w skutek celowego i zamierzonego działania „Francuza” pochodzenia tunezyjskiego, który nosił się z zamiarem urządzenia krwawej jatki na Swięcie Bastylii od kilku godzin.

Zostały zamordowane! I wiem że Francuzi też zostali zamordowani, ale to akurat pretensja do tego na kogo głosowali bo to on powinien zapewnić im bezpieczeństwo w ich własnym kraju podczas swięta narodowego.

A podczas ostatniego Marszu Niepodległosci w Warszawie nie zginął nikt, ale Polacy to faszysci i złodzieje, a Francuzi lubią sobie rozjeżdżać ludzi ciężarówkami, ot tak dla tolerancji i od swięta…

Wątpię też żeby ostatnio podczas obchodów jakiegokolwiek swięta w Polsce został zamordowany jakis Francuz i wątpię że gdyby zamachu dokonano w Polsce to Wieża Eiffla została by podswietlona w kolorach polskiej flagi, tak jak stało się to podobno z Pałacem Kultury, z tym że on swiecił się w barwach francuskich…

Więc powinien się swiecić na biało, a na tle białej poswiaty widnieć powinien biały krzyż – przywiązanie Republiki Francuskiej do tradycji chrzescijańskich, nie urażąjące jednak imigrantów/muzułmanów :D.

I to wszystko w kraju UE, to ja pier***ę takie partnerstwo! Bo gdzie solidarnosć z narodem polskim, którego dwie, młode reprezentantki zginęły? Było chociaż jakies – przepraszam ze strony francuskiej dyplomacji? Tak, bo to władze francuskie zapewniały wtedy bezpieczeństwo, a jak zapewniały to każdy widzi. Zapewniały tak jak strzelcy wyborowi strzelali do zamachowca i trafili w cały samochód tylko nie w miejsce gdzie siedział kierowca…

Córa koscioła już dawno uciekła z domu, a stopień laicyzacji i masonizacji Francji stworzył warunki do wprowadzania islamu…A jak ten ostatni jest wprowadzany to w skrócie opowiem poniżej bo my się tu Niceą ekscytujemy, a inny zamach – jeszcze krwawszy i brutalniejszy został przemilczany przez francuskie media, gdyż o to prosiły je francuskie władze…

nie

 

Przed Niceą…

Przed opinią publiczną postanowiono mianowicie ukryć że zakładnicy wzięci w jednym z klubów przez terrorystów byli brutalnie torturowani do tego stopnia że doswiadczeni policjanci francuscy, którzy nie jedno już w swojej karierze stróży prawa widzieli zwymiotowali na widok ciał zamordowanych…

Terrorysci działający z ramienia Państwa Islamskiego zamordowali tam 89 osób, a przed smiercią okaleczyli ich ciała. Na ten krok zdecydowali się gdy policjanci przystąpili do odbicia klubu. Władze Republiki Francuskiej poprosiły media o nie publikowanie szczegółów ohydnych tortur jakiej dopuscili się wyznawcy religii pokoju na ich rodakach i obywatelach. Niektórym rodzinom zabroniono też zobaczyć ciała swoich zamordowanych krewnych, a dlaczego?

Lista tortur i okaleczeń widniejących na ciałach:

  • wydłubane oczy
  • obcięte głowy
  • wyrwane genitalia
  • genitalia wsadzone ofiarom w usta
  • ostre przedmioty wbijane w pochwy kobiet
  • jedna z ofiar miała odcięte pol twarzy

Francuski rząd twierdzi że ww. okaleczenia powstały na skutek wybuchu materiałów wybuchowych, ale czy ich typ o tym swiadczy?

I czy francuska policja działała profesjonalnie nie upewniając się o bezpieczeństwie zakładników przed przystąpieniem do działań zbrojnych? Wszak to w trakcie jej szturmu na klub doszło do tortur.

I czy córa koscioła (Francja) nie stwarza zagrożenia terrorystycznego dla całej Europy?

*Tekst trochę polityczno-społeczny, ale wydaje mi się że wyczerpuje znamiona horroru z życia wziętego. Przynajmniej jego druga częsć. I przepraszam za brak S z ptaszkiem….

Tymczasem w umiarkowanym, islamskim kraju…

 

Zbiórka podpisów w pod inicjatywą referendalną w sprawie przyjmowania do Polski imigrantów w ramach systemu relokacji w UE zbiegła się jakoś dziwnie korzystnie dla zamierzających iść na ww. referendum i zakreślić tam krzyżykiem jedno wielkie NIE!.

Otóż w umiarkowanie muzułmańskim kraju tj. w Arabii Saudyjskiej w biały dzień zdekapitowano (ucięto łeb, dla nie wtajemniczonych) kobietę!. Przy asyście i ochronie saudyjskiej policji dokonał tego jej mąż na ulicy w pewnej miejscowości nie daleko Mekki. Jak twierdził były mąż zdekapitowanej to miała być kara za dokonanie morderstwa na ich 7-mio letniej córce. Dziecko miała zabić jego (była już) żona. Ale weź tu uwierz ciapatym…

Skazana kobieta miała zostać wyprowadzona przed muzułmański tłum w biały dzień i pozbawiona głowy w środku tej zbieraniny swoich braci i sióstr w wierze. Nie wiadomo czy stać ją było na proces sądowy, w którym mogła bronić swoich racji i przedstawiać dowody na swoją niewinność. Bo w islamie to kobieta musi udowodnić że jest niewinna jeśli jest oskarżona, a nie oskarżyciel jej winę. Ponadto na jej niekorzyść przed islamskim sądem świadczy fakt iż świadkiem zeznającym na jej korzyść jest inna kobieta. Zeznania dwóch kobiet liczą się tam jako zeznania jednego mężczyzny). No, cóż każde państwo ma swoje standardy sądownictwa i swoje zasady domniemania niewinności. A sądy w Arabii Saudyjskiej są najbardziej dyskryminujące ze wszystkich sądów w innych islamskich państwach w stosunku do kobiet.

*MikeHarry myśli że ten horror z życia wzięty wpisuje się idealnie w życzenia na dzień kobiet (jeszcze o nim przypomnę kobietom, które w zbliżającym się referendum zamierzają zakreślić jedno wielkie TAK!).