Fritt Vilt 2 (Hotel zła 2) 2008

Kontynuacja norweskiego horroru, o którym pisałem tutaj:

https://mikkeharry.wordpress.com/2017/09/07/hotel-zla-fritt-vilt-2006/

Jannicke (w tej roli: Ingrid Bolsø Berdal) jako jedyna przeżywa masakrę w opuszczonym ośrodku wypoczynkowym w norweskich górach i za sprawą samochodu jej i jej martwych już od tamtej części kolegów, który znajduje opuszczony jeden z policjantów trafia do szpitala. Jannicke staje na drodze policjantowi gdy ten jedzie wozem i powoduje mały wypadek, dzięki temu ten przewozi ją do szpitala w mieście Otta.

Tam jedyna ocalała z rąk seryjnego mordercy mieszkającego w „Hotelu Zła” opowiada o tym jak i gdzie zginęli jej przyjaciele i gdzie są ciała ich i mordercy, którego sama zabiła (a przynajmniej tak się jej wtedy wydaje). Ona zostaje w szpitalu pod ochroną policjanta usiłującego poderwać jedną z pielęgniarek – tą, która następnie nie podaje jej psychotropów lub leków na uspokojenie tak jak jej to polecił lekarz co miało potem bolesne konsekwencje dla jej adoratora….

Policjanci i technik kryminalistyczny udają się w góry do rzeczonej przez Jannicke skarpy gdzie za pierwszym razem znajdują 5 ciał – mordercy i czworga przyjaciół Jannicke, których ten brutalnie zamordował. Ciała zostają wydobyte z lodowej skarpy i przewiezione do tego samego szpitala, w którym leży Jannicke gdyż ludzie z laboratorium mogą je zbadać dopiero następnego dnia. Potem policjanci wybierają się do opuszczonego hotelu gdzie znajdują ślady krwi i coś zaczyna ich straszyć, a w międzyczasie ich komendant łączy opowieść Jannicke z zaginięciem chłopca z przed lat, który bawił się w okolicach tego hotelu (czy to właśnie on jest zamaskowanym mordercą?) i zaginięciami kilkudziesięciu narciarzy i turystów w ciągu ostatnich lat. Zaginęli w okolicach „Hotelu zła” i lodowej skarpy…

Gdy jedyna żywa ofiara tego horroru dochodzi w szpitalu do siebie pielęgniarka mówi jej że ciała jej znajomych i mordercy są obok jej sali – w kostnicy. Obydwie udają się je obejrzeć. I podczas okazania Jannicke w ataku szału i histerii rzuca się na ciało zabójcy bijąc je w klatkę piersiową. Kilka chwil później ciało mordercy dostaje drgawek i zaczyna się miotać……

frit

Na oddziale powstaje zamieszanie, a doktor i pielęgniarki zabierają się do reanimacji jak się okazuje żywego zabójcy! Udaje się mimo iż ten odniósł poważne rany. 3 dni spędzone w lodowatej skarpie sprawiły że tkanki i komórki zamarzły przez co wolniej się wykrwawiał i wolniej biło mu serce, więc Jannicke mogła w poprzedniej części odnieść wrażenie że go zabiła. Poza tym to nie sprawdzała tego bo jego ciało od razu spadło w lodową czeluść na trupy jej znajomych. Jannicke próbowała przerwać reanimację, a powstrzymujący ją przed tym policjant dostał w pysk. Potem pacjentkę przywiązano pasami do łóżka, nad którym odwiedzał ją mały Daniel – również jeden z pacjentów. Od teraz morderca żyje i został przykuty kajdankami do łóżka, na którym leży pod medyczną aparaturą. A policjantowi jego ulubiona pielęgniarka opatruje jego złamany i zakrwawiony nos.

Ten jednak nie długo się cieszy życiem nie krwawiąc bo gdy zostaje sam w sali z nieprzytomnym mordercą ten budzi się i narzędziami chirurgicznymi podrzyna mu gardło. Policjant pada pierwszą ofiarą ożywionego mordercy z poprzedniej części w tym filmie!

Inni policjanci, którzy na polecenie komendanta wrócili jeszcze raz do skarpy lodowej odkrywają w jej wnętrzu zamrożone ciała innych – zaginionych przed laty turystów i narciarzy….

Od tej pory w szpitalu gaśnie światło, a personel i pacjenci mierzą się z bestią, z którą Jannicke mierzyła się od poprzedniej części tej historii. I tak oto giną pielęgniarka i lekarz, a policja powiadomiona o masakrze w szpitalu szturmuje szpital. Ale i oni nie radzą sobie z mordercą z opuszczonego hotelu i giną jeden po drugim. Podczas szturmowania szpitala Jannicke, która i tą masakrę przeżyła i jedna z pielęgniarek zostają zamknięte w radiowozie, ale i tam znajduje ich zabójca, gdy już wymordowuje większość policjantów. Sam zostaje postrzelony i ucieka w las, a potem w góry. Jannicke rusza w pogoń za nim z zabraną z radiowozu strzelbą na skuterze śnieżnym przed czym bezskutecznie usiłuje zatrzymać ją jedyna pielęgniarka ze szpitala w Otta – Camilla (w tej roli: Marthe Snorresdotter Rovik). Jannicke jednak nie słucha swojej opiekunki, która wcześniej mierzyła jej ciśnienie, dawała zupę, a nie dawała psychotropów. Tutaj – w nocy, przed zdewastowanym szpitalem, pod lasem i między rozbitymi radiowozami oraz trupem policjanta, który na koniec postrzelił potwora kończy się druga odsłona historii pt. „Fritt Vilt„. Ale nie dla Jannicke, która nadal ściga tego potwora i wraca za nim do opuszczonego hotelu….

*Należy zwrócić uwagę że pielęgniarka Camilla jest jedną z nielicznych bohaterek i nielicznych bohaterów tej odsłony, którzy i które przeżywają masakrę w szpitalu. Drugą jest Jannicke, a w poprzedniej odsłonie była tylko ona jako ta co przeżyła masakrę. Dwie żywe dziewczyny nie licząc pacjentki z kroplówką, która podczas masakry wyszła do toalety i żyła jeszcze gdy potwór mordował w szpitalu szturmujących go policjantów.

Dane techniczne:
Gatunek: Dramat i horror
Kraj produkcji: Norwegia
Rok premiery: 2008
Kontynuacja: „Fritt Vilt lll”
Tytuł polski: „Hotel zła ll”
Tytuł angielski (międzynarodowy): „Cold Prey ll” ; a poprzedniczki po prostu: „Cold Prey”
Tytuł oryginalny (norweski): „Fritt Vilt ll” ; a poprzedniczki po prostu: „Fritt Vilt”
Reżyser: Mats Stenberg, a poprzedniej odsłony: Roar Uthaug
Główne role: Ingrid Bolsø Berdal (Jannicke), Mats Eldøen i Kim Wifladt (policjanci) , Marthe Snorresdotter Rovik (Camilla – pielęgniarka)
Czas trwania: 1 godzina i 29 minut
Nagrody i nominacje: Amanda za najlepszą aktorkę dla Ingrid Bolsø Berdal (nominacja)

Reklamy

Jako w piekle, tak i na ziemi (As Above, So Below) 2014

Uczona poliglotka Scarlett (w tej roli Perdita Weeks) i córka szalonego naukowca, który popełnił samobójstwo w jednym eksploruje ze swoją świtą (niektórzy koledzy pozbierani po drodze) podparyskie katakumby, w których spoczywa sześć milionów trupów w celu znalezienia grobu słynnego, starożytnego alchemika Nicolasa Flannela.

To w nim ma być ukryty rzekomo kamień filozoficzny. A bohaterowie, jeszcze na początku horroru sobie nieznajomi przedzierają się teraz przez ściany zrobione z czaszek i czołgają się między kośćmi aby dotrzeć do skarbu. Nagrywają swoją eksplorację na kamery video i to co ich spotka w katakumbach. Jak się okazuje wszyscy mają coś za uszami, a na kamieniach i w tunelach, które od setek lat nie widziały światła widnieją tajemnicze inskrypcje po aramejsku oraz znajomy cytat z „Nieboskiej komedii” Dante`go.

as.jpg

Wszyscy miewają dziwne omamy słuchowe i wzrokowe, a wewnątrz katakumb napotykają na sektę kultywującą jakiś starożytny rytuał. Wodzirejka wyprawy (Scarlett) jest poszukiwaczką prawdy oraz archeologiem i historykiem jak sama o sobie mówi. Ale to ona namawia resztę kolegów do igrania z życiem i nadprzyrodzonymi siłami, których nie znają i nie rozumieją, a z czasem zaczynają się ich bać.

Kiedy gubią się w katakumbach, a na drodze napotykają pułapki typu walące się sufity i przepaści lub rzeka krwi zaczynają powątpiewać czy wyjdą z tej naukowej wyprawy żywi. Nie wszyscy…..

Czy tłumacz od aramejskiego, znawca paryskich katakumb i kobieta-naukowiec znaleźli przejście do piekła pod Paryżem? I jakie jaskinie lub grobowce są wysadzane w powietrze na początku horroru?

150px-Nicholasflamel.png

                                                                         Nicolas Flannel

Od autora

A film jest nawet straszny i fabuła traktuje o ciekawych sprawach. Trochę historii, nauki i alchemii w jednym. Z racji tego że cała wyprawa pod Paryż jest filmowana przez każdego z jej uczestników film przypomina trochę „Paranormal Activity”

„Porzućcie wszelką nadzieję wy, którzy tu wstępujecie”

Dane techniczne

Gatunek: Oczywiście horror

Kraj produkcji: Stany Zjednoczone

Rok premiery: 2014 (Polska i świat)

Boxoffice: 40 235 114 dolarów

Główne role: Perdita Weeks, Ben Feldman, Edwin Hodge,Ali Marhyar, Marion Lambert

Bez litości 3. Pluję na twój grób. (I spit on your Grave 3) 2015

Bohaterka poprzednich dwóch odsłon filmu o tym samym tytule tym razem postanawia zemścić się na mordercy i gwałcicielu koleżanki z grupy wsparcia dla zgwałconych, na którą uczęszcza. A za jedną zemstą sypią się inne. – Te nie wzięte przez bliskich zgwałconych kobiet i dzieci….

Po tragicznych wydarzeniach z domku pod lasem, w którym główna bohaterka została brutalnie zgwałcona między innymi przez lokalnego szeryfa, a swoich oprawców równie krwawo i brutalnie zamordowała makabryczne wspomnienia wracają wraz z opowieściami innych podobnie skrzywdzonych kobiet uczęszczających na zajęcia tej samej grupy wsparcia. Główna bohaterka jest po zmianie danych osobowych, a mordercy kilku lokalnych opryszków z poprzedniej odsłon nadal nie odnaleziono….

Tymczasem znikać zaczynają bliscy ludzi uczęszczających na zajęcia grupy wsparcia. Były facet zabitej i zgwałconej przedtem koleżanki w krwawy sposób traci penisa, a pedofil, który kiedyś wykorzystywał dziecko zostaje poznany przez długą i grubą rurę….od dupy strony….Policja nachodzi miejsce zwierzeń osób, które kiedyś skrzywdzono myśląc że mordercę znajdzie tam, gdyż giną ludzie z otoczenia pacjentów grupy. Czy na pewno krwawy i brutalny morderca jest tam? I czy to ten, na którego wskazują plotki i poszlaki?

on-grave

MikeHarry doda od siebie że jedna z trzech lub czterech (zależy jak na to spojrzeć) ofiar śmiertelnych, które giną zamordowane w tym filmie nie ginie bezpośrednio z rąk krwawego mściciela biorącego odwet za przemoc seksualną na nowych znajomych, a w wyniku pomyłki i przecenienia swoich możliwości tegoż mściciela. Gdyby przedstawiciele prawa w odpowiedniej chwili nie uratowali mściciela-mordercy może kolejnych brutalnych zabójstw mężczyzn podejrzanych kiedyś o przemoc seksualną wobec kobiet i dzieci udało by się uniknąć….

Właściwa akcja zaczyna się dopiero po połowie filmu, przez którą główna bohaterka słucha relacji skrzywdzonych równie brutalnie co ona. A znęcanie się, tortury i krwawe zabójstwo gwałciciela bądź pedofila może przyprawić widza o mdłości. Te czyny mające miejsce przez ostatnie 40 minut filmu są dokonywane w naprawdę obrzydliwy i wysublimowany sposób. Akurat w tym najnowsza odsłona” I spit on your Grave” nie ustępuje w niczym swoim poprzedniczkom. Utrzymuje klimat grozy w fabule, a może i nawet zakrawa na lekki slasher, ale to ostatnie oceńcie już wy po seansie….

Koniec końców mściciel wreszcie ląduje w więzieniu gdzie ma odzwyczajać się od agresywnych reakcji na zaczepki seksualne. Nie udaje mu się to czego dowodzi końcowa scena. – Ta zaraz po rozmowie z więziennym terapeutą kiedy dziewczyna zostaje zaatakowana nożem przez inne dwie więźniarki. Mimo że atakujących było dwie to z rąk zgwałconej kiedyś dziewczyny krwawo i brutalnie giną 3 osoby. Główna bohaterka (w tej roli 32-letnia dziś Sarah Butler) nie oduczyła się przemocy i agresywnych reakcji….Będzie 4 część.

Sarah Butler odtwarza też główną rolę (gwałconej ofiary) w pierwszej odsłonie tej trylogii. W drugiej części zastępuje ją 28-mio letnia Jemma Dallender. Inni aktorzy grający główne role w najnowszej (czyli tej właśnie opisywanej) części trylogii to: Jennifer Rachel Landon (jako nowa koleżanka mścicielki), Doug McKeon – Oscar (chyba najbardziej gadatliwy pacjent tej grupy wsparcia, ale też ma swoją historię), Harley (Susan) Jane Kozak – jako terapeutka i Gabriel Hogan – detektyw nachodzący święte miejsce zwierzeń i prowadzący śledztwo w sprawie krwawych morderstw mężczyzn podejrzanych o gwałty lub pedofilie. Głowna bohaterka nie specjalnie go lubi :).

Dane techniczne
Rok światowej premiery: 2015
Kraj produkcji: USA
Gatunek: Dramat, horror, thriller (zależy dla kogo :D, niepotrzebne skreślić)
Reżyser: R.D Braunstein
Tytuł oryginalny:” I spit on your Grave”
Czas trwania: Półtorej godziny
Poprzedniczki: „Bez litości” („I spit on your Grave”)2010, „Bez litości 2” („I spit on your Grave 2”)2013

sarah-butler

Sarah Butler

Sinister (2012)

Pisarz powieści kryminalnych wprowadza się z rodziną do nowego domu, w którym niebawem zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Mężczyzna odkrywa na strychu domu taśmy z filmami i aparat do ich odtwarzania, a wraz z tym tajemnice rodzin, które przed nim mieszkały w tym domu.

Pisarz bada szczegóły tajemniczych morderstw i zniknięć dzieci, które miały miejsce w różnych miejscowościach i w różnym czasie. Pomaga mu w tym miejscowy zastępca szeryfa i specjalista od okultyzmu lub zaświatów przez internet. Szybko okazuje się że zbrodnie popełnione w domu nie były pospolite i zamieszane są w nie zaginione dzieci. Analizując fotografie z prasy i portali internetowych dotyczące ww. zdarzeń mężczyzna odkrywa jeden wspólny dla nich wszystkich element….

sin

Artysta ten zamierza napisać w nowym domu nową książkę, a dom dostarcza mu do niej tematów i materiałów. Jak dowiaduje się posesja jest nawiedzona przez demona porywającego i zjadającego dzieci i kiedy przekonuje się o obecności w domu jednego i drugich postanawia opuścić go w raz z rodziną. Czy jednak będzie to takie łatwe?

Kim są zaginione dzieci widziane na fotografiach i filmach obrazujących brutalne morderstwa? Co stanie się z nowymi domownikami? I czy nowa książka mająca przynieść pisarzowi sławę jakiej do tej pory nie miał w końcu powstanie? Co stanie się z taśmami, na których nagrane są morderstwa? I czy dom zostanie pomalowany? Zapraszam do obejrzenia tego nie młodego już horroru :).

Dane techniczne
Kraj produkcji: USA
Boxoffice: 77 712 439 dolarów
Rok premiery: 2012
Gatunek: horror
Reżyseria: Scott Derrickson
Czas trwania: 1 godzina i 50 minut (w zależności od wersji)
Kontynuacja: „Sinister 2” (2015 r.)
Główne role: Ethan Hawke, Juliet Rylance, Rob Riley, James Ransone

Coś na Progu (The Thing on the Doorstep) – H.P Lovecraft

Dzisiaj w książkach – literatura grozy,z której „Słoń” czerpie inspirację do niektórych ze swoich raperskich tekstów. Groza trochę stara, ale Howard Phillips Lovecraft to klasyk, którego przerażające i budzące grozę opowiadania były zebrane i opublikowane dopiero po jego śmierci. W przypadku „Coś na progu’ – w roku 1937. Opowiadania były pisane do szuflady i często w formie listów do przyjaciela lub znajomego, a sam autor był samotnikiem i odludkiem.

lov

H.P Lovecraft

Urodzony w 1890 r. w Providence (zm. 1937) publikował swoje opowiadania w czasopismach dla amatorów i niskonakładowych biuletynach dla fanów fantastyki. Czytelnicy europejscy i amerykańscy poznali się na tym autorze jednak dopiero w latach 50. i 60. bo dopiero wtedy jego opowiadania zyskały na popularności. Lovecraft zaczynał od fantastyki naukowej przez kulty i obrzędy religijne, satanizm, duchy, karły, ghule, potwory, inne wymiary, miasta na chmurach i nieznane światy. Oprócz tego w jego opowiadaniach można znaleźć bezczeszczenie grobów i czary oraz opętania.  Jego opowiadania rozgrywają się głównie na ternie Nowej Anglii, ale łączy on jej realia geograficzne i kulturowe ze swoją wizją pradziejów ziemi, gdyż można w jego opowiadaniach doszukać się zalążka paleoastronautyki. – Wielcy Przedwieczni, Bogowie Zewnętrzni…

Niektóre jego utwory to:

  • Zew Cthulu”
  • W górach Szaleństwa”
  • „Przypadek Charlesa Dextera Worda”

W zbiorze „Coś na progu” można znaleźć między innymi opowiadania pod takimi tytułami:

  • Ogar” – pierwsze opowiadanie, którego bohater zaczyna od tego że zastrzelił swojego przyjaciela, a jego akcja rozgrywać będzie się na holenderskim cmentarzu. To tam dwie hieny cmentarne rozkopią grób zmarłego przed 500 laty faceta, który również plądrował groby i ograbią jego mogiłę. Tym wydarzeniom towarzyszyć będzie nocne ujadanie jakiejś bestii, może psa, a gdy bohaterowie „Ogara” wrócą wreszcie z łupem do domów w Nowej Anglii zaczną dziać się dziwne rzeczy… W tym opowiadaniu wspominany jest również Necronomicon – księga duchów bądź umarłych napisana przez jakiegoś Araba. Fani grozy i horroru w literaturze zapewne wiedzą o jaką księgę chodzi, a ja być może kiedy indziej pokuszę się o jej szczegółowsze opisanie.
  • „Sny w domu wiedźmy”- mieszkańca pewnego domu prześladuje zjawa lub coś innego należącego do jego poprzedniej mieszkanki. W tym opowiadaniu może się czytelnik spodziewać czarów, szczurów, zabobonów, guseł, porwań i rytualnych mordów dzieci, krwi, dużo kości i koszmarów sennych jego bohatera, które potem okazują się jawą. Znajdzie się też polski akcent.

W dalszej części tego podzielonego na 7 rozdziałów opowiadania czytelnik będzie mógł przeczytać o zamianie osobowości lub tożsamości jednego z bohaterów z jego żoną, w którą wdała się wcześniej tożsamość jej nieznośnego ojca. Znajdziemy tutaj też „dziwne, skarlałe istoty”.  I wtedy kończy się opowiadanie wyjaśniając czytelnikowi dlaczego jeden z jego bohaterów – ten z „Ogara” musiał zastrzelić swojego przyjaciela w szpitalu psychiatrycznym….

coś

Końcówka 🙂

Początkującemu fanowi grozy i horroru w literaturze opowiadania H.P Lovecrafta będzie czytało się ciężko i nudno, więc polecam mu zacząć od czegoś lżejszego. Treść jest napisana językiem z dawnych lat, a niektórych sformułowań już się dzisiaj nie używa. Poza tym zawiera ona wiele nazw z techniki, nauki i fantastyki, wiele zapożyczonych z obcych języków i to nie tylko angielskiego – ojczystego autora. Pisarz ten wtrąca bowiem trochę nazw arabskich, egipskich, polskich czy włoskich. Jednak gdy już przebrniemy przez jeden ze zbiorów opowiadań, a opisywany w tym wpisie nie jest najkrótszy bo od najkrótszego radził bym zacząć początkującemu fanowi Lovecrafta, fantastyki i grozy To kolejne zbiory przyjdzie nam połykać z zaciekawieniem i łatwością, szybko będzie się czytać.

Moim skromnym zdaniem to z biegiem  lat te opowiadania straciły już trochę na przerażeniu, grozie i horrorze, gdyż to co przerażą i brzydzi fanów fantastyki i grozy dzisiaj nie robiło tego w latach gdy autor pisał. A to co on opisuje było straszne i przerażające 60-70 lat temu lub dwa pokolenia temu i dzisiaj już nie straszy ani nie przeraża. Co kolejne pokolenie uodparniamy się bowiem na strachy, gusła, duchy i potwory z przed lat poznając je dzięki literaturze takiej jak „Coś na progu”. A co za tym idzie nie we wszystkich czytelnikach może ona (ta literatura) wywoływać jeszcze dreszczyki emocji i gęsią skórkę bo to co autor opisał jako fantastykę i horror mogło stać się w przeszłości na jawie i w rzeczywistości. Któryś z czytelników mógł po prostu PRZEŻYĆ opowiadanie Lovecrafta.

Jedno z nich do dzisiaj pozostaje mi w pamięci i zapewne przeczytam je jeszcze raz, gdyż jestem w trakcie lektury już drugiego – grubszego zbioru opowiadań, którego tez najprawdopodobniej nie zapomnę na blogu opisać. Opowiadania bowiem powtarzają się i w dwóch zbiorach może być jedno i to samo lub dwa. Są też opowiadania wydawane pojedynczo, a ich woluminy liczą po 144 lub 170 stron, a nie jak np. Sny o terrorze i śmierci”, które teraz czytam – prawie 500 stron.

Naznaczony: rozdział (Insidious: Chapter 3) 2015

Kolejna i już chyba ostatnia odsłona tego horroru, w której pewna dziewczyna prosi medium (tę samą kobietę co w dwóch poprzednich częściach) o pomoc w skontaktowaniu się z duchem jej zmarłej matki. Dziewczyna twierdzi że matka sama daje jej znaki z zaświatów, a Elise Rainier – medium (w tej roli: Lin Shaye ) decyduje się skontaktować z duchem mimo iż już od dawna tego nie robi.

Z pozoru zwykły seans spirytystyczny jaki zawsze wykonywała standardowo Elise zostaje przez nią przerwany gdyż duch, z którym skontaktowała się nie koniecznie jest duchem jej klientki. Cokolwiek to jest, jest jednak blisko i nie odczepi się szybko od głównej bohaterki tej odsłony „Naznaczonego”.

nazn

Quinn Brenner (w tej roli: Stefanie Scott ) – klientka medium, której sprawa zostaje jednak przez nie odrzucona po przerwanym seansie spirytystycznym zostaje potrącona przez samochód i od tej pory zaczyna miewać dziwne zwidy i słyszeć dziwne odgłosy. Wydaje jej się że coś jest w jej pokoju lub czai się za kratką wentylacyjną. Koniec końców Elise decyduje się jej pomóc, aż wreszcie dochodzi do seansu spirytystycznego w jej domu z udziałem łowców duchów. Jeden z mężczyzn zapisuje całe zdarzenie w notatniku aby potem napisać je na blogu, a medium wchodzi w trans i przenosi się jak to określa „w głąb” aby sprawdzić co dzieje się w świecie duchów i wybadać co chce od Quinn jej zmarła matka. Ale czy jeszcze nie jest za późno?

Widzowie, którzy obejrzeli wszystkie odsłony wiedzą o co chodzi w tym pytaniu i wiedzą czemu może być i co się może stać.

Wrażenia po seansie
Ta część jest najnudniejsza ze wszystkich trzech i najmniej straszna. Dziwne postacie, które ukazują się na ekranie na moment nie epatują potwornością i nie straszą. Druga część dla odmiany była najbardziej zagmatwana ze wszystkich i miała poplątaną fabułę. Jeśli ktoś jest zagorzałym fanem tego horroru to ta część go rozczaruje. A ja spodziewałem się tym razem czegoś mocnego.

Dane techniczne:
Gatunek: Horror (ale lekki)
Kraj produkcji: USA
W rolach głównych: Lin Shaye i Stefanie Scott
Nagrody: jedna nominacja
Reżyseria: Leigh Whannell
Czas trwania: 1 godz. i 37 min.
Boxoffice: 112 913 983 dolarów