Memoir of a Murderer – Wspomnienia/pamiętnik mordercy? (2017)

W tytule jest znak zapytania bo nie wiem jak go dokładnie przetłumaczyć. Koreańska wersja filmu podaje to jako „Człowiek bez pamięci”.  (Tytuł oryginalny w dziale – „Dane techniczne”, na końcu wpisu).

Od MikkeHarry`ego

Dla mnie to jest po prostu kryminał bez akcji i sensacji, ale nie nudny, który z czasem przeradza się w dramat psychologiczny. Koreański producent postanowił namieszać widzowi w głowie za sprawą głównego bohatera. Bo uważnie śledząc wydarzenia i dialogi w produkcji z czasem trudno się połapać o co w niej w końcu chodzi i kto jest kim. A dlaczego?….

Już kiedyś chyba pisałem że Japończycy, Koreańczycy i inni Azjaci robią dobre filmy wojenne. W akcji i krwawości lepsze niż te amerykańskie i zachodnie. Ale po tym filmie przekonałem się że kryminały, dramaty i obrazy śledcze też potrafią zrobić o niebo lepsze niż producenci z USA. Japońskie i koreańskie historie postapo, armagedon, zombie….też niczym nie ustępują ichniejszym horrorom, slasherom i kryminałom czego dowód dam opisując kolejny film, aczkolwiek zupełnie różniący się gatunkiem i wszystkim innym od „Memoir of a Murderer”, więc tutaj już nie zaśmiecam. Kropka!

Murder

Weterynarz z Alzheimerem (Kyung-gu Sol)

Fabuła

Wątek psychologiczno-dramatyczny

Ponieważ widz ogląda wydarzenia z perspektywy głównego bohatera zaczyna mieć z czasem mętlik w głowie. Tj. okazuje się np. że postacie ukazujące się na szklanym ekranie przez większość czasu filmu już dawno nie istnieją bo popełniły samobójstwo 😛 (siostra głównego bohatera), a on sam przeżywa emocje związane z wydarzeniami, które nie miały miejsca albo ze zbrodniami, których nie dokonał on. Dlaczego? – Czytajcie dalej :).

Południowokoreańscy twórcy starają się po prostu „zarazić” widza chorobą głównego bohatera aby mogli postrzegać tę historię tak jak on. Dlatego opowieść zaskakuje często i to co już znamy zmienia się o 360 stopni. MikkeHarry`emu też pomieszały się w końcu postacie :D.

…A, no dlatego że głównym bohaterem historii jest mieszkający z dorosłą córką weterynarz z demencją. Chłop po prostu ciągle o wszystkim zapomina i jest z tego powodu utrapieniem i obciążeniem dla córki, która w godzinach pracy musi go czasami odbierać z komisariatu. Co nie zmienia faktu że z szefem południowokoreańskich gliniarzy facet jest na „ty”. A jeden ze stróżów prawa w końcu staje się chłopakiem jego córki. Weterynarz uczęszcza na wykłady o filozofii, które mają mu pomóc walczyć z Alzheimerem, ale tylko go irytują. To tam poznaje matkę policjanta i przyszłego męża swojej córki w jednym.

Aby ojciec nie zapominał córka daje mu dyktafon żeby się nagrywał i odsłuchiwał gdy zapomni co miał zrobić, gdzie iść lub co powiedział. Coś pominąłem? 😀

Tak, pominąłem wątek kryminalny. – Weterynarz z Alzheimerem jest po prostu seryjnym mordercą. Z powodu choroby nie pamięta potem kogo i gdzie zamordował. Policja w mieście kilka razy w tygodniu znajduje w lesie bądź nad rzeką zwłoki zamordowanych kobiet owinięte w foliowe torebki, zakrwawione lub w torbach wrzucone do wody. Widząc to w dzienniku główny bohater przypomina sobie że to mógł być on….

Trudne dzieciństwo weterynarza

Rodzinę głównego bohatera terroryzował jego ojciec. Południowokoreański żołnierz znęcał się nad nim, jego młodszą siostrą i matką. Pewnego wieczoru chłopiec nie wytrzymał i udusił  agresywnego i okrutnego tatusia :). Ciało zakopał przy domu, a że to były lata 70. i w Korei Południowej był stan wyjątkowy nikt nie przyszedł go aresztować, a nawet południowokoreańska armia nie bardzo zainteresowała się nagłym zniknięciem żołnierza.

Od tej pory spodobało mu się zabijanie. Zamordował jako młodzieniec sprzedawcę owoców morza, który również znęcał się nad rodziną, a już jako młody doktor weterynarii babę, która udusiła swojego pieska bo ten połknął jej pierścionek z brylantem i przyszła z jego trupem do weterynarza żeby rozciął martwemu zwierzęciu brzuch i wyjął jej błyskotkę.

Chory na Alzheimera główny bohater prowadzi też elektroniczny dziennik, w którym zapisuje swoje wspomnienia i to co pamięta. („Pamiętnik mordercy”? Hmmmm). Mimo demencji nie zapomina jak się leczy zwierzęta i ma do nich nadal dobrą rękę, która niczego nie zapomina. Narrator,, którym w większości tej dwugodzinnej produkcji jest główny bohater opowiada widzowi o swoich morderstwach. Przynajmniej o tych, które pamięta ze szczegółami lub,te które sobie przypomni, ale mogą okazać się nie jego zbrodniami. A dlaczego?….

A oglądając kryminał z napisami, a nie z lektorem odczujemy więcej gęsiej skórki i grozy. To przez język południowokoreański, w którym są dialogi i opowieści narratora :). Ten język mocno podtrzymuje w filmie aurę dramatu psychologicznego. Bez niego tj. po angielsku lub co gorsza po francusku historia nie trzymała by tak widza w napięciu. Produkcja nie była by po prostu tak dobra :).

….Dlatego że pewnego dnia podstarzały weterynarz ma stłuczkę samochodową.

Murder0

Znajomy policjant weterynarza z Alzheimerem

Dwóch seryjnych morderców?

W mieście cały czas policja znajduje zwłoki kobiet, a weterynarz przypomina sobie że nie mordował od 17 lat! Ostatnią jego ofiarą była jego puszczalska żona, którą zabił w bambusowym lesie, który sam zasadził gdy powiedziała mu że jego córka tak naprawdę nie jest jego.

Po tym morderstwie weterynarz ma pierwszą „stłuczkę” w swoim życiu, która to jak twierdzą lekarze powoduje u niego właśnie tą demencję i Alzheimera. Gdy mężczyzna ucieka z miejsca z brodni zaśnieżoną drogą jego auto wpada w poślizg i koziołkuje kilka razy na dach. 🙂 Z tego wypadku mężczyzna zapamiętał tylko piosenkę, która leciała wtedy w radio. Lubi ją i prosi córkę aby mu ją nagrywała na dyktafon. Może ma ona związek emocjonalny nie tyle z wypadkiem co z jego byłą już żoną? A może to dzięki niej seryjny morderca przypomina sobie pewne szczegóły?….

Dodam tylko że obaj mordercy wreszcie się spotykają, ale znali się już wcześniej bo mieli ze sobą stłuczkę samochodową. Weterynarz wykminił że wjechał w dupę facetowi, któremu z bagażnika ciekła krew. Kierowca nie miał jednak pretensji i stwierdził że sam naprawi auto. Panowie się rozjechali, a weterynarz nagrał zdarzenie razem z numerami rejestracyjnymi auta drugiego mordercy na dyktafon i pobrał z ziemi próbkę bagażnikowej krwi. Młody Koreańczyk twierdził że potrącił jelenia i to jego krew, ale główny bohater zgłosił sprawę nieoficjalnie na policję. Poprosił on znajomego już szefa gliniarzy w mieście aby sprawdził mu numery rejestracyjne i powiedział kto jest właścicielem auta bo podejrzewał że to jest właśnie aktualny seryjny morderca. Na drugi dzień policjanci poszli aresztować jednego z nich.  – Przyszłego narzeczonego córki weterynarza.

Sam weterynarz bada swoimi metodami krew z bagażnika drugiego mordercy i ustala że to krew ludzka. Przekazuje wtedy te próbki policjantom mówiąc im że jeden z nich jest seryjnym mordercą, którego szukają. Ci nawet jeśli wierzą to bagatelizują sprawę i nie chcą się jej bliżej przyjrzeć. Po przebadaniu próbki przez policję wychodzi że to jednak krew jelenia, a policjant wychodzi na pośmiewisko 😀

Mówiłem już że historia jest pogmatwana, a obaj mordercy się często spotykają i wiedzą że nimi są. Jeden się przyznaje do morderstw, ale zaraz wykręca się demencją i że nie pamięta. Koniec końców policja znajdzie wszystkie ciała zamordowanych kobiet, a mordercy i córka jednego z nich postanowią się pozabijać nawzajem.

Ale który wygra? – Stary weterynarz z Alzheimerem? – Czy młody policjant z głową przeciętą w dzieciństwie żelazkiem? I kto w tej opowieści jest prawdziwy, a kto tylko urojeniem i wymysłem weterynarza z Alzheimerem i demencją?

Drugi morderca

W przypadku młodego policjanta też pojawia się motyw trudnego dzieciństwa i okrutnego, agresywnego ojca Koreańczyka :). Gdy staruszek tłukł jego matkę ten jej bronił i chciał go ugodzić nożem. Ale bita matka wzięła żelazko i walnęła syna nim prosto w łeb!

Tajemnicy tego łba wam nie zdradzę. Jest ukazywana na ekranie tylko przez kilka sekund w ciągu 1 godziny i 58 minut, które trwa film. Dobrze się przyjrzyjcie!

Murder1

Drugi seryjny morderca?

Pytanie na koniec

Do psychologów, internautów, psychopatów, magistrów,…..morderców:

Czy rzeczywiście wszystkich seryjnych morderców łączy to samo? A mianowicie, trudne dzieciństwo? Agresywny ojciec, bicie, przemoc, problemy w domu. Czy to wpływa na zostanie w przyszłości seryjnym mordercą?

Pytanie, tak już poza filmem, ale jakby poniekąd nim inspirowane.

 

Dane techniczne

Reżyser: Shin- yron -Won

Kraj produkcji: Korea Południowa

Czas trwania: 1 godzina i 58 minut

Gatunek: Thriller

Główne role: Kyung-gu Sol (jako seryjny morderca z Alzheimerem) , Seol-Hyun Kim (jako córka seryjnego mordercy), Nam-gil Kim, Seo-jeong Hwang

Rok premiery: 2017

Tytuł południowokoreański: „Sal-In-ja-eui Gi-eok-beob

H.P Lovecraft – „Nienazwane” cz. 4

W grobowcu (In the Vault)

Opowiadanie na pograniczu dobrego smaku mogące wywołać odrazę i nienawiść do autora u czytelników co poważniej traktujących kwestię pochówków, zwłok i ogólnie funeraliów. Historia zniesmaczy też osoby religijne. Jest obrzydliwa, chamska i obfitująca w trupy i patologie. Ale to ulubiona opowieść MikkeHarry`ego…..

Przedsiębiorca pogrzebowy ciągle partaczący swoją robotę (np. zbijający niedbale trumny) i nie traktujący jej poważnie ma za zadanie przenieść na zimę ciała do miejskiego grobowca. Ziemia bowiem zamarzła i jest taka twarda że miejscowi grabarze nie dadzą rady jej skopać aby pochować bieżących zmarłych. Ciała mają przeczekać do wiosny w ceglanym grobowcu, w którym szwankuje zardzewiały zamek metalowych drzwi bo leniwy i nader skąpy przedsiębiorca pogrzebowy żałował na wymianę kłódki przez wiele lat bądź po prostu nie chciało mu się tego naprawić. Za swoją robotę zabiera się więc po pijaku i w towarzystwie konia ciągnącego wóz, na którym wiezione są do grobowca trumny. Przenosi więc drewniane skrzynie z doczesnymi szczątkami mieszkańców, skrzynie które sam wcześniej niedbale z lenistwa wykonał.

Główny bohater słynął z kradzieży co wartościowszych ubrań i butów nieboszczyków oraz innych kosztowności pochowanych razem z nimi. Wszak w trumnie im się już nie przydadzą. Posuwał się też do okaleczania zwłok swoich klientów aby zmieściły się w od niechcenia i słabo wykonanych trumnach. I to ostatnie zemściło się w tej opowieści na leniwym i zapijaczonym partaczu nie szanującym ludzkich zwłok. Zwłok jego znajomych i sąsiadów. ….

Gdy dowiózł już pierwsze trumny do wrót grobowca rozpadał się silny deszcz toteż postanowił schronić się w tej krypcie. Tam między niedbale rzuconymi trumnami. Wiał też silny wiatr i ten wiatr zatrzasnął metalowe drzwi z zardzewiałym zamkiem jak się mogło wydawać na amen. Grobowiec wypełniły egipskie ciemności, a jego jedyny żywy gość rzucił się po omacku do otwarcia drzwi. Niestety bezskutecznie bo zaniedbywane latami drzwi nie dały się otworzyć. Żyjący lokator nie był za bardzo tym przejęty bo postanowił wyjść sobie przez miniaturowy lufcik znajdujący się wysoko na ceglanej ścianie, ale że nie dysponował akurat żadną drabiną ani nawet stołkiem to postanowił użyć do tego trumien z martwymi wkładami – klientami jego domu pogrzebowego 🙂

Z każdą godziną (a spędził ich uwięziony w grobowcu 9) coraz bardziej ogarniały go strach i panika, a zmysły i świadomość oraz zdrowy rozsądek odmawiały powoli posłuszeństwa….

Toteż więzień począł mozolnie dobierać trumny od największej do najmniejszej i od właściwie zbitej do niedbale zbitej. Ustawiał z nich wieżę pod małym lufcikiem nie przejmując się wcale zwłokami, które w nich są, a tu coraz szybciej zbliżała się noc, więc usiłował też ratować się krzykiem i nawoływaniem pomocy bo może szybciej ktoś  go usłyszy i przyjdzie go wyciągnąć, ale tylko jego pozostawiony przed grobowcem i pod drzewem koń odpowiadał irytującym rżeniem i machaniem kopyta. Był coraz bardziej głodny i zdenerwowany, a w jego rżeniu dawało się wyczuć nutę szyderstwa z przedsiębiorcy pogrzebowego, który jak się zdawało dostał właśnie od losu nauczkę za swoje niedociągnięcia i przewinienia w pracy, ale nie to jest jeszcze najstraszniejsze….

Partacz po odsapnięciu na najniższym stopniu swojej wieży jął wspinać się po trumnach ze skrzynką z narzędziami, którymi chciał powiększyć lufcik żeby zmieścić się w otworze. Była już noc, a dziura w murze wystarczająco duża toteż zszedł na dół do ciemnego grobowca aby ponownie odsapnąć przed wyślizgnięciem się ze swojego tymczasowego więzienia. Wspinając się po raz trzeci na wieżę z drewnianych piórników z ich martwymi wkładami coraz bardziej czuł swój ciężar i słyszał trzaski pękających desek, które sam tak leniwie i niedbale pozbijał. To trzeszczały deski jego makabrycznych schodów, a ostatni z nich (ten na samej górze) – najmniejsza trumna zapadł się pod jego ciężarem (a ściślej – samo wieko) i nogi aż do kostek wpadły prosto na trupa! – małego, nieżywego staruszka, który za swojego życia słynął z niebywałej pamiętliwości i mściwości. Potrafił zemścić się na sąsiedzie lub jego psie za wyimaginowane bądź rzeczywiste urazy nawet kilka lat po tym jak miały miejsce.  To temu mieszkańcowi przedsiębiorca pogrzebowy odpiłował stopy na wysokości kostek tak aby ciało zmieściło się w za małej trumnie. Teraz jego samego coś ściskało i trzymało za kostki!

Myślał że to drzazgi lub poluzowane gwoździe przecinają mu właśnie skórę stóp, wbijają się w mięso, a zaraz dotrą do mięśni i ścięgien!

Ostatkiem sił jednak wyrwał się z tego uścisku i po miękkiej i mokrej od deszczu ziemi doczołgał się do kanciapy stróża cmentarza i jego synka, którego stróż posłał po miejscowego lekarza widząc u drzwi zakrwawionego pijaka, partacza, chama i złodzieja. Pod koniec historii nieuczciwy przedsiębiorca pogrzebowy nie miał już czym jeździć bo koń uciekł kilka godzin wcześniej razem z wozem zapewne z głodu i ze śmiechu.

Lekarz przeprowadził krótki wywiad, a oglądając rany mężczyzny był przerażony i trzęsły mu się nieprofesjonalnie ręce gdy je bandażował. Krwawiące dziurki nie miały bowiem kształtu rys powstałych od gwoździ lub drzazg, ale były to…..ślady ludzkich zębów! Zębów, które przegryzły oszustowi ścięgna tak że już nigdy nie mógł chodzić i musiał się przebranżowić, a lekarz polecił mu nie wspominać nikomu co w ciągu tych 9 godzin działo się w grobowcu tym bardziej że udał się do niego z latarką zaraz po opatrzeniu pacjenta gdzie w malignie całych ciał i kończyn rozpoznał uzębienie u jednego z trupów. Ślady zębów na nogach przedsiębiorcy pogrzebowego odpowiadały uzębieniu mściwego i pamiętliwego kurdupla, którego zwłokom oszust odpiłował stopy na wysokości kostek 🙂 😀

Śmieszne?

Były już przedsiębiorca pogrzebowy nigdy nie doszedł do siebie psychicznie ani fizycznie. Do końca życia miał postradane zmysły i mamrotał ciągle do siebie samego coś o trumnach, zwłokach, zębach i grobowcach….

Koń by się uśmiał 😀

 

*Tak poza streszczeniem historii, którą jednak polecam przeczytać w całości bo liczy tylko 5 stron :).

Dobrze mu tak czy nie?

Należała się oszustowi taka nauczka od sił natury?

Czy mimo wszystko źle się mu stało?

Współczujecie czy bijecie brawo?

H.P Lovecraft – „Nienazwane” cz. 3

Z zaświatów (From Beyond)

Na podstawie tej powieści nakręcono kiedyś nawet film. Nie przypominam sobie jego tytułu bo jest bardzo stary, ale historia to głębokie, awanturnicze sci-fi…..

Otóż pseudonaukowiec jest na dobrej drodze do odkrycia czegoś, ale na początku powieści jeszcze nie do końca wiadomo czego. Konstruuje na strychu swego domu jakąś maszynę, a jest jeszcze wtedy w pełni sił fizycznych i psychicznych. Opowiada o swoich eksploracyjnych dążeniach swojemu najlepszemu przyjacielowi – innemu naukowcowi. Ten jednak jest sceptyczny, wyśmiewa go, a ten w odpowiedzi wyrzuca go za drzwi….

Za 10 tygodni sceptyczny naukowiec dostaje list od przyjaciela, a gdy zachodzi do jego domu to drzwi otwiera mu zupełnie wyniszczony, posiwiały, pomarszczony, podstarzały i z trudem poruszający się mężczyzna! Jest zdziwiony że przyjaciel kiedy go po raz ostatni widział był w kwiecie i sile wieku i tryskał młodzieńczą energią, a przez 10 tygodni zmienił się w zniedołężniałego starca z czarnymi worami pod zapadniętymi oczami i z pożółkłą, obwisłą skórą twarzy. Przyjaciel prowadzi naukowca, który cały czas jest sceptyczny i mu nie wierzy na strych swojego domu. Ale z każdym zdaniem opowieści ekscentrycznego naukowca opowiadanej na ciemnych schodach na strych (bo prądu już dawno w domu nie ma i świeci się tylko niesiona przez gospodarza świeca) sceptycyzm powoli zastępuje ciekawość…..

Projekt-bez-tytułu-1-17-940x560

Gość dziwi się też że w domu nie ma licznej kiedyś służby i wypytuje o to gospodarza tak samo jak i o prąd, którego nie ma, ale za to na strychu stoi świecąca i jarząca się jakimś blaskiem maszyna! Gospodarz nie odpowiada, a gość ma się dowiedzieć wszystkiego za chwilę gdy zostanie do niej podłączony, czemu się  stanowczo nie sprzeciwia bo jest już znudzony opowieścią przyjaciela i nadal mu do końca nie dowierza, ale chce mieć to wszystko jak najszybciej za sobą. Naukowiec stworzył bowiem maszynę do postrzegania pozazmysłowego….

Sprzęt ma wyostrzać ludzkie zmysły i pobudzać do życia te uśpione od setek milionów lat, które były wykształcone gdy człowiek był jeszcze elektronem, a zanikły przez lata biologicznej i organicznej ewolucji. Gość podłączony do maszyny dalej słucha fantastycznych bajdurzeń starego i chorego kolegi, a przed jego oczami i na całym strychu domu widzi projekcje i obrazy dziwacznych kształtów, rzeczy i istot nie z tej ziemi lub z innego wymiaru. Czy jak określa to odkrywca „Z zaświatów”. Jako zmysł, którym galaretowate kształty i istoty są postrzegane w naszym świecie odkrywca wymienia szyszynkę (tzw.trzecie oko). Wychodzi na to że kolega odkrył maszynę łączącą świat nasz z zaświatami bądź innymi wymiarami, a te nieestetyczne i pogmatwane istoty są ich mieszkańcami i przez maszynę przenoszą się do naszego świata. Można je widzieć, ale i one widzą teraz dwóch naukowców….

Przyjaciel gospodarza wnet pojął co zżera w domu prąd i dlaczego odeszli wszyscy służący. Czy dlatego że zobaczyli te istoty i kształty przypadkiem, czy może one wciągnęły je do swojego świata?  To by tłumaczyło że gospodarz znajdował na podłogach ich porzucone ubrania, a teraz i jego ścigają nowi znajomi z zaświatów bo chcą go pożreć i rozpuścić, ale on nie chce się im dać. Tak jak wcześniej zamiast niego zabrały jego służących, tak teraz ich ofiarą ma być jego przyjaciel! Wg. niego tchórz i niedowiarek, który mu nie wierzył i go wyśmiał, a teraz on chce się za to  zemścić i rzucić go zaświatom na pożarcie!

Podczas projekcji tych istot nie wolno się poruszyć bo one na to reagują tak samo jak na krzyk. Dlatego z domu naukowca dochodziły czasami wrzaski i piski przerażonych służących zagłuszające warkot i buczenie straszliwej maszyny.

Historia kończy się tak że policja znajduje w domu naukowca jego trupa i nieprzytomnego kolegę z pistoletem w ręku. Celował w przyjaciela? Czy usiłując się jak najmniej poruszać w wewnętrznym tylko zdenerwowaniu i roztrzęsieniu zastrzelił przerażający sprzęt?  Nie opowiadał za wiele policji bo lekarz sądowy mógłby go uznać za wariata po usłyszeniu wszystkiego co widział i po zrelacjonowaniu do czego służyły resztki leżącego na strychu sprzętu. A tak lekarz stwierdził że został on zahipnotyzowany przez szaleńca, a sam szalony naukowiec zmarł na apopleksję.

Przyjaciel zmarłego nie wierzył w swoje zahipnotyzowanie przez niego, chociaż taka wiara bardzo by mu pomogła na nerwy i psychikę. Jeszcze długo po całym tym nocnym zdarzeniu gdy odczuwał zmęczenie i strach wydawało mu się że coś go prześladuje. Nigdy nie czuje się bezpieczny i cały czas odczuwa obecność nieforemnych i obrzydliwych kształtów, galaret, rzeczy i istot  „Z zaświatów”.

Poza tym, nigdy nie odnaleziono trupów służących, których według śledczych zamordował sam naukowiec….

„Nienazwane” – H.P Lovecraft cz. 2

*W tym cyklu postaram się opisać pokrótce większość z 13 powieści ze zbioru „Nieznane”…..

Straszliwy Starzec (The terrible Old Man)

Trzech złodzieji-imigrantów włamuje się do domu sędziwego i upiornego ex-kapitana statku, który jak twierdzą mieszkańcy okolicznych domów rozmawia ze swoimi butelkami, w których wiszą ołowiane odważniki. Butelki te starzec ponazywał nawet imionami. (Najprawdopodobniej swoich byłych marynarzy). A podczas jego samotnych rozmów z nimi odważniki w butelkach drżą tak jakby mu odpowiadały. Złoczyńcy nie znajdują w domu starca kapitańskich skarbów i złota czy srebra, którymi kapitan płaci w sklepie. Ale za to kilkanaście dni później znajdują ich zmasakrowane i skopane ciała. Wyławiają je z rzeki lub jeziora przepływającego nieopodal domu poruszającego się o lasce i siwego starca.  Jemu samemu nie stała się żadna krzywda, chociaż już od dawna jest jedną nogą w zaświatach…..

hp

Koty Ultharu (The Cats of Ulthar)

W mieście Ulthar mieszka starsze małżeństwo wyłapujące i brutalnie mordujące koty sąsiadów włóczące się przy ich płocie. Nocami słychać z ich domostwa okropne kocie jęki, a sąsiedzi i lokalne władze boją się starszego małżeństwa i boją się o swoje dzieci żeby te nie skończyły jak ich koty, więc milczą i ze strachu nie robią nic z sąsiedztwem gnębiącym i zabijającym ich zwierzęta…..

Aż wreszcie do Ultharu przyjeżdżają tabory ciemnoskórych cudzoziemców (coś na wzór obecnych Cyganów). Cudzoziemcy to kupcy i wagabundzi, a na ich wozach wymalowane są freski ludzkich ciał z kocimi bądź ptasimi głowami. Przybysze kupują od miejscowych jakieś paciorki, a wśród nich jest mały chłopiec. – Sierota, któremu los odebrał rodziców, ale w zamian dał do towarzystwa małego kotka :). Dziecko ciągle się z  nim bawi aż pewnej nocy zwierzę znika, a chłopiec słyszy od miejscowych plotki o morderczym i nie lubiącym kotów małżeństwie……

Mały Cygan odprawił swoje dzikie modły w nie do końca zrozumiałym dla miejscowych języku, podczas których na niebie pojawiły się chmury w kształcie hybryd z dyskami na głowach. Cudzoziemcy wyjechali bez swojego kotka, a tej nocy wszystkie koty z Ultharu zniknęły……

Mieszkańcy i lokalne władze spekulowali że zostały one porwane przez wędrownych handlarzy lub też przez parę morderców. Nad ranem wszystkie zwierzęta wróciły niespotykanie otyłe i grube i nie chciały spożywać serwowanego jedzenia i mleka przez kilka dni. Wałęsały się po miasteczku i mruczały. A mieszkańcy Ultharu nie widywali małżeństwa mordujące koty już od tygodnia i od tygodnia żaden kot w mieście nie znikną. Wreszcie lokalny włodarz przełamał się i odwiedził z dwoma świadkami domostwo starszych morderców kotów. Zastali tam tylko dwa ludzkie szkielety z resztkami mięsa – ogryzione przez jakieś zwierzęta i dziwne robaki w kątach. Dowodów na to nie było, ale nieoficjalnie było bardziej niż pewne to że parę morderców pożarły Koty Ultharu”, wałęsające się teraz takie otyłe, nie głodne i zadowolone po mieście.

Od tej pory w Ultharze jest prawnie zabronione zabijanie kotów, które do dzisiaj mają tam się dobrze 🙂

*A już w przyszłym tygodniu kolejne typy wyborcze MikkeHarry`ego….

„Nienazwane” – H.P Lovecraft cz. 1

„Nieznane” to zbiór najmniej znanych powieści takiego klasyka grozy jak H.P Lovecraft. Dwie z nich napisał on we współpracy z innymi autorami. Zbiór jest uzupełnieniem „Zewu Cthulu”, a edycja  „Nieznane” zawiera najmniej znane powieści tego autora.

Natomiast wpis jej dotyczący zostanie podzielony na kilka części, a to jest pierwsza. Dzieła H.P Lovecrafta gościły już kiedyś na tym blogu.

Za ścianą snu (Beyond the wall of sleep)

Bohaterami tej powieści są: pacjent szpitala psychiatrycznego schwytany przez bandę samozwańczych stróżów prawa po tym jak rzekomo zamordował sąsiada i zakrwawiony rzucił się do ucieczki. Sam za wiele nie pamięta, a dość wspomnieć że pochodzi z prymitywnej i zacofanej społeczności i posługuje się prymitywnym nieskładnym językiem będącym nie do zrozumienia dla lekarzy i naukowców badających jego przypadek. A jest co badać bo pacjent miewa dziwaczne sny oraz wizje i opowiada straszne lub fantastyczne rzeczy. Chce zemścić się na jakimś niematerialnym, świetlistym i wirującym przedmiocie pochodzącym z jego sennych wizji.

Drugim bohaterem tej historii jest narrator – jeden z naukowców postanawiający przebadać pacjenta niestandardowym telegraficznym urządzeniem własnej konstrukcji. Za pomocą kabla z elektrodami podłącza się do jego umysłu i do swojego. W ten sposób dostaje się do umysłu i snów pacjenta. Tam goni z nim dziwny, świetlisty i wirujący przedmiot i przeżywa jego senne wizje. Kontaktuje się też z drugim, sennym ja pacjenta i swoim – jakąś istotą pochodzącą z niematerialnego świata. Rozmawia z nią, a tymczasem pacjent umiera…..

Naukowiec dochodzi do wniosku że poprzez niego skontaktował się i rozmawiał z bytem z innego wymiaru – sennym odpowiednikiem siebie i pacjenta. To od tej istoty pochodziły dziwaczne wizje, które wariat wyrażał swoim prymitywnym językiem, ale sama pozawymiarowa istota używała poprawnej angielszczyzny.

Przemiana Huana Romero (The transistion of Juan Romero)

Narratorem w tej powieści jest były oficer wojska stacjonujący niegdyś w Indiach, a obecnie pracujący w kopalni złota w Zachodniej Ameryce. Kopalnię przejmuje nowy koncern, a do pracy przybywa dziwnie wyglądający i zachowujący się Indianin, który zwraca szczególną uwagę na pierścień na ręku narratora. Indianin mówi słabo po angielsku i w dziwacznym dialekcie hiszpańskiego. Szybko okazuje się też że pierścień narratora będzie miał związek z nie do końca wytłumaczalnym wydarzeniem w kopalni i śmiercią Indianina.

Otóż w jednej ze sztolni górnicy nadzwyczaj dużą ilością dynamitu wysadzają grubą ścianę litej skały. Powoduje to zapadnięcie się dna pobliskiego jeziora, z którego jak twierdzi zarządca kopalni wmywane są do jej sztolni złoto i inne skarby. Zapada się też kilka domów na górze, pod którą znajduje się kopalnia, a wybuch zwala z nóg kilku górników.

Nowo powstałe osuwisko jest tak głębokie że nawet połączonymi ze sobą wieloma linami nie można sięgnąć jego dna, a w nocy dochodzą z niego groźne odgłosy. Bębnienie, dudnienie przypominające skandowanie w końcu porywa dziwnego bo nad wyraz jasnoskórego Indianina przypominającego raczej Azteka. Z wnętrza osuwiska się świeci i błyszczy. Tej samej nocy zrywa się też ostra burza z piorunami poprzedzona długim i złowieszczym ujadaniem psów, kojotów i innych zwierząt. Burza ta zamyka w jakiś sposób wysadzone dynamitem nowe osuwisko.

Narrator budzi się obok trupa Indianina, za którym jak mu się zdaje poprzedniej nocy chciał wskoczyć w żarzącą się na czerwono i skandującą przepaść, ale teraz nad jego trupem ględzi sobie grupka kolegów z kopalni. Narrator spostrzega też że zniknął jego pierścień, do którego był on bardzo przywiązany. Zgłasza kradzież, ale mimo ogłoszeń i policyjnej akcji nie udaje się go znaleźć.

Każdej kolejnej nocy narrator słyszał już zawsze dźwięki z pod ziemi. Dudnienie, bębnienie i skandowanie…..

 

Dane techniczne

Wydawnictwo: C&T Toruń

Tłumaczenie: Katarzyna Maciejczyk

Liczba stron: 200 (w zależności od wersji)

Liczba opowiadań/powieści: 13

ISBN: 978-83-7470-360-4

Rok wydania: 2017

Miejsce wydania: Toruń

Eisregen – Satan liebt Dich (Szatan Cię kocha) 2018

WSTĘP

Zespołu Eisregen chyba nie muszę czytelnikom mojego bloga przedstawiać. Przypomnę tylko że jest to ciężki, niemiecki metal, a chłopaki śpiewają o trupach, krwi, rzeźniach, grobach i perwersjach seksualnych lub morderstwach. To tak między innymi.

Kategoria z muzyką i tekstami jest ostatnio przeze mnie mocno zaniedbywana, więc czas na nowość Zupełnie świeży utwór grupy Eisregen bo z czerwca tego roku pt. „Satan liebt Dich” („Szatan Cię kocha „). Wiem że cyrograf można podpisać nawet logując się do jakiegoś portalu przez neta, a czy przez takie utwory może demon opętać autora bloga lub jego czytelnika? Patrz:

https://mikkeharry.wordpress.com/2018/05/05/kroki-do-wolnosci-od-zlych-duchow-ks-dr-wlodzimierz-cyran/

Zatem OSTRZEGAM powyższym linkiem że jeśli na pytanie z przed niego odpowiadacie – TAK! to dalej czytacie i słuchacie na własną odpowiedzialność….

(Tłumaczenie tekstu niżej, pod videoclipem).

Kannst du mich hören, mein Kind?
Im Traum sprech ich zu dir
Ich hab dir Wunder mitgebracht
Aus einer anderen Welt
Nicht weit entfernt
Komm und öffne mir die Tür
Ein Loch im Mauerwerk
Von deiner Hand geschlagen
Und der Weg zu dir ist frei
Ja
Mach dich bereit, mein Kind
Das Warten ist vorbei
Ich kann dich spüren
Gleich bin ich in deiner Welt

Als deine Eltern starben
Da warst du ganz allein
Keine Seele, die dich liebt
Was vorher bunt und farbenfroh
Wurde gleich mit begraben
Nur grau und schwarz blieben zurück
Ich hab dich dort gesehen
Am Grab der Eltern stehen
Und wusste sofort, was du brauchst
Mich!!
Ja…
Sei bereit, mein Kind
Das Warten ist vorbei
Ich kann dich fühlen
Jetzt bin ich in deiner Welt

Satan liebt dich
Ich bin immer für dich da
Bei Sonnenlicht und auch bei Kerzenschein
Satan liebt dich
Wie ein Vater werd ich sein
Für den, der an mich glaubt
An mich allein

Ich geb dir meine Zahl
Schreib sie auf deine Stirn
Zeig es der Welt dort draußen
Dass ich dein Meister bin

Satan liebt dich
Ich bin immer für dich da
Bei Sonnenlicht und auch bei Kerzenschein
Satan liebt dich
Wie ein Vater werd ich sein
Für den, der an mich glaubt
An mich allein

 

 

Czy możesz mnie usłyszeć moje dziecko?

Mówię do Ciebie we śnie

Przyniosłem Ci cuda

Z innego świata

Nie aż tak odległego (dalekiego)

Chodź i otwórz mi drzwi

Dziura w murze (ścianie)

Wybita (wyżłobiona) przez twoją rękę

I droga do Ciebie jest wolna

Tak…

Przygotuj się (bądź gotowe) moje dziecko

Czekanie (oczekiwanie) minęło

Mogę Cię poczuć

Zaraz będę w twoim świecie

 

Gdy zmarli twoi rodzice

To byłaś całkiem sama (sam?)

Żadnej duszy co Cię kocha

Co wcześniej było kolorowe i barwne

Zostało równocześnie (zaraz z…) nimi pogrzebane

Tylko szary i czarny pozostały

Tam Cię zobaczyłem

Stojącą (stojącego) nad grobem rodziców

I wiedziałem natychmiast czego potrzebujesz

Mnie!

Tak!….

Przygotuj się (bądź gotowe) moje dziecko

Czekanie (oczekiwanie) minęło

Mogę Cię poczuć

Teraz jestem w twoim świecie

 

Szatan Cię kocha!

Jestem zawsze tutaj dla Ciebie

Przy świetle słonecznym i przy świetle świec

Szatan Cię kocha

Będę jak ojciec

Dla tego, kto we mnie wierzy

We mnie samego

 

Daję Ci moją liczbę

Napisz ją na swoim czole

Pokaż to światu tam na zewnątrz

Że ja jestem twoim mistrzem

Szatan Cię kocha!

Jestem zawsze tutaj dla Ciebie

Przy świetle słońca (słonecznym) i przy świetle świec

Szatan Cię kocha

Będę jak ojciec

Dla tego, kto we mnie wierzy

We mnie samego

(Tłum. MikeHarry)

Posłowie

Siedzę sam w domu bo kot mi zdechł prawie dwa miesiące temu. Jest co prawda widno, ale pogoda deszczowo-burzowa. Videoclip przeraża tylko po ciemku. Przynajmniej mnie. Czy doszukaliście się w tej nowości muzycznej odniesień do satanizmu? demonów? piekła? egzorcyzmów? zła? smutku? tragedii? horroru? slasheru? samotności? grozy? szarości?

Czy gdy obejrzałem go raz lub dwa to już jestem opętany? A co dopiero gdy rozumiem tekst, który o dziwo nie traktuje o wypruwaniu flaków, wykopywaniu trupów, gwałceniu, krwi i rzeźni jak na Eisregen przystało, ale jest całkiem spokojny i miły. Słowa są można powiedzieć neutralne i bez obejrzenia videoclipu można by nie doszukać się w nich niczego o czym on traktuje :). Niczego co tam widać. Słowa są po prostu smutne i pasujące do deszczowo-burzowego dnia. Nawet za widnia wprowadzają sporą aurę samotności i maleńką grozy 🙂

Miłych i przyjemnych wakacji życzy MikkeHarry!

 

Sadako vs. Kayako (2016)

Horror produkcji japońskiej z 2016 roku będący połączeniem dwóch innych japońskich horrorów z dawnych lat. Poza tym jeden z najnowszych i najstraszniejszych horrorów o duchach jaki oglądałem. Fabuła nie jest histerycznie zawrotna ani bogata w akcje, ale mimo to zachowuje klimat japońskiego filmu grozy.

I tak oto spotykają się w filmie dwa duchy – Sadako Yamamury z horroru „Ring” („Krąg”) z Kayako („Klątwa ju-on”), a historia zaczyna się od wykładu na japońskim uniwersytecie dotyczącego miejskich legend, w które nikt już nie wierzy. Jednak wykładowca twierdzi że jedna z nich istniała kiedyś naprawdę, a po obejrzeniu pewnej kasety video dzwoni do widza tajemnicza Sadako, a dwa dni później umiera się. I wszystko by się zgadzało gdyby nie fakt że od wielu lat nikt nie używa już kaset video ani magnetowidów, a wieści i pamięć o miejskich legendach bezpowrotnie zaginęły w gąszczach japońskiego społeczeństwa informacyjnego.

sad

Ale jedna ze studentek prosi koleżankę o przegranie nagrania video ze ślubu jej rodziców na płytę DVD i od tej pory we dwie zaczynają poszukiwać w sklepach reliktu techniki zwanego odtwarzaczem kaset VHS tj. magnetowidu. Udaje im się kupić pewien stary i zakurzony, a w środku znajdują kasetę z „przeklętym video”, którego bohaterem jest Sadako,….

Gdy studentki orientują się że jedna z nich została nawiedzona dowiadują się w sklepie, w którym kupiły magnetowid że właśnie zmarła jego pracownica, która dwa dni wcześniej obejrzała starą kasetę z magnetowidu, który kupiły. Od tej pory szukają panicznie ratunku u profesora uniwersyteckiego – specjalisty od miejskich legend. Tego jednak bardziej niż uratowanie opętanej dziewczyny od śmierci interesuje kaseta z „przeklętym video”, która teraz jest dużo warta i postanawia przegrają na DVD. Do niego też dzwoni Sadako….

Z czasem troje obywateli Japonii poddaje się i kasetę egzorcyzmom u medium wyganiającego duchy. Po nie udanych rytuałach, w których medium ginie zdają sobie sprawę że jedną klątwę można zwalczyć tylko drugą czającą się w starym, nawiedzonym domu w okolicy. Czy to pomoże? Duchy zwalczą się nawzajem? Czy może połączą się w jednego i jeszcze bardziej groźniejszego i silniejszego? I czy współczesny japoński internet ugnie się pod presją strachu i grozy z przed lat?

sad0

Jedno jest pewne. – Przerażające momenty najlepsze wrażenie robią oglądane po ciemku, a wrażliwym długo zostaną w pamięci i w snach. Efekty dźwiękowe (piski telefoniczne Sadako lub jęki i miauczenie Kayako) oraz wizualne (studnia, w której zginęła Kayako i kaseta video z Sadako) są w całości zaczerpnięte z dwóch najbardziej kultowych, japońskich horrorów, z których jeden nie ustępuje drugiemu w grozie i przerażaniu widzów.

Dane techniczne filmu:
Gatunek: horror
Kraj produkcji: Japonia
Rok premiery: 2016 (jeden z najnowszych hitów!)
Czas trwania: 1 godzina i 38 minut
Reżyser: Kôji Shiraishi
Główne role: Mizuki Yamamoto, Takako Fuji (Kayako), Aimi Satsukawa, Masahiro Kômoto (profesor od miejskich legend), Misato Tanaka i wielu innych japońskich aktorów.